Keep Breathing - Kylo Ren/Poe Dameron [OneShot]

posted on 22 Dec 2015 21:34 by kamaleen in StarWars directory Fiction

 

Keep Breathing

 

 

 

 

OneShot

Star Wars Episode VII

Kylo Ren/ Poe Dameron

Rating: NC-18

English Version >>Keep Breathing<<

Seguel of this fan-fiction >>Stay Alive<< 

 

 

 

 

 

หนาว ทำไมหนาวขนาดนี้?

จู่ๆห้องก็หนาวขึ้นเกินกว่าที่เคยจำได้ โพกัดริมฝีปากล่างของตนเองเบาๆ ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าความหนาวที่แท้จริงไม่ได้มาจากอากาศภายในห้อง แต่เป็นจากภายในตัวเขาเอง

จู่ๆมือของใครสักคนก็แตะลงมาที่แก้ม ก่อนจะไล่ไปที่หน้าผาก แตะที่แผลบนหน้าผากเขา ก่อนจะกลับไปที่แก้มอีกครั้ง

ไอ้ซิธนั่น... ไคโล เรน

โพนึกได้แทบจะในทันที ดวงตาเปิดขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แขนกับขาเขาถูกพันธนาการไว้

"แกร่งกว่าที่คิดนะ" ซิธตรงหน้าเขาเอ่ยขึ้น และโพก็พยายามยิ้มเยาะอย่างสุดความสามารถ เขาจำได้แล้ว เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วไคโล เรน พยายามจะล้วงความลับจากเขา โชคร้ายหน่อยที่ดูเหมือนเขาจะต้านเอาไว้ได้ดีพอสมควร เหอะ ก็นะ เรื่องความเจ็บปวดนี่ไม่มีอะไรที่เขารับมือไม่ได้หรอก เขาเคยยานตกมาก่อน แล้วตอนนั้นก็เจ็บเกือบตาย แพทย์ทหารบอกว่าเขาโชคดีมากที่รอดมาได้

ถึงตอนนี้โพคิดว่าเขาคงจะต้องพึ่งโชคอย่างหนักแล้ว แต่ก็นะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเหลือโชคให้เขาใช้รึเปล่า

ซิธตรงหน้าขยับตัว และโพก็เกือบสะดุ้ง ก่อนจะนึกได้ว่ามือของอีกฝ่ายยังอยู่บนแก้มของเขาอยู่เลย

ชายตรงหน้าไม่แม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไร และนั่นทำให้โพกังวล เขาค่อนข้างมั่นใจว่าตนเองสามารถทนต่อการถูกทรมานได้พอสมควร อย่างน้อยก็คงสักพักหนึ่งล่ะ แต่ถ้าชายตรงหน้าเอาแต่เงียบแบบนี้ โพก็ไม่รู้ว่าจะรับมืออีกฝ่ายอย่างไร

"อืม..." เขาเอ่ย รู้สึกไม่ค่อยดีที่มือของอีกฝ่ายยังอยู่บนใบหน้าของเขา "...เฮ้ จะเงียบไปถึงไหนน่ะ แล้วก็เมื่อไหร่จะเลิกชื่นชมแก้มของฉันซะที นี่ ฉันก็รู้นะว่าตัวเองเป็นคนที่หน้าตาดีที่สุดในกาแลคซี่ แต่นายแค่สรรเสิรญฉันด้วยเสียงก็พอแล้ว ว่าไหม?" เขาพยายามจะใช้น้ำเสียงสบายๆไร้กังวลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วก็เกือบสะดุ้งเมื่อซิธตรงหน้าเขาหัวเราะในลำคอ

"ชื่อชม?" เสียงต่ำๆเอ่ยขึ้นและโพก็แอบให้คะแนนตัวเองในใจที่ทำให้อีกฝ่ายพูดได้ "ฉันไม่ได้มีแผนอย่างนั้น" ประโยคย้อนมาเรียบๆนั่นทำเอาโพอยากจะกรอกตาไปมาเลยทีเดียว แต่ประโยคถัดไปของอีกฝ่ายก็ทำให้เขากังวลพอสมควร "ฉันวางแผนอย่างอื่นไว้ต่างหาก"

"แผนเหรอ? เช่นร้องเพลงเกี่ยวกับความชั่วช้าสารเลวของแกงั้นสิ?" โพยิ้มร่า "ฉันว่าเอาจริงๆนะ แกน่าจะยอมแพ้เถอะ ไงๆก็ไม่มีวันได้รู้สิ่งที่แกอยากจะรู้หรอก" เขาเอ่ยด้วยความรู้สึกว่าตนเองกล้าหาญกว่าปกติ แหม ก็นะ ไคโล เรน อาจจะกำลังมีปัญหาในการบังคับให้เขาพูดวิ่งที่อีกฝ่ายอยากรู้ก็ได้ อันที่จริงเขาควรจะให้รางวัลตนเองด้วยซ้ำ ที่ปกปิดความกลัวด้วยรอยยิ้มบ้าๆกับคำพูดเสี่ยวๆได้

"แกจะบอกฉันทุกอย่างอยู่แล้ว" ซิธตรงหน้าตอบมา คำพูดที่ทำให้โพรู้สึกหน้าชาไปพอสมควร "อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนการเจาะความคิดแกจะไม่จำเป็นแล้ว แกจะบอกฉันทุกอย่างด้วยตัวแกเอง"

คำพูดของไคโล เรน ทำให้โพรู้สึกเย็นวาบ แต่มีที่ไหนที่เขาจะยอมอีกฝ่ายง่ายๆ

"ขอให้โชคดี" เขาตอบกลับ พยายามจะยิ้มให้กวนประสาทที่สุดเท่าที่จะทำได้ใส่อีกฝ่าย แต่แล้วซิธตรงหน้ากับจับคางเขาเบาๆ ทั้งเบาและอ่อนโยนราวกับว่าเขากับโพเป็นคู่รักกัน

"แกมันอ่านง่ายเกินไป" ไคโล เรน ตอบ "ฉันได้เห็นความคิดของแกบางส่วนไปแล้ว ทีนี้แกจะได้เห็นของฉันบ้าง"

ก่อนที่โพจะได้ตอบกลับ อีกฝ่ายก็โน้มศีรษะลงมาจนหน้าผากของพวกเขาแตะกัน

โพรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจมน้ำ

รอบกายเขาเย็นยะเยียบไปหมด เขาหายใจไม่ออก แขนขาเป็นตะคริว โพพยายามจะคงสติไว้ ก่อนที่คลื่นความเกลียดชัง ความโกรธ และความหลงใหลดำมืดจะล้อมรอบเขาเอาไว้ ทำให้เขาสำลัก แทบจะดูดกลืนเขาเข้าไป โพกรีดร้องเมื่อซิธตรงหน้าเขากำกรามเขาแน่นขึ้นราวกับจะบีบกระดูกเขาให้แตก โพรู้สึกแขนขาอ่อนแรงขณะพยายามคุมสติตัวเองให้มั่น ความโกรธและความดำมืดในจิตใจของอีกฝ่ายโยนเขาไปรอบๆ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังตามมาในหัวของเขา โพร้องตะโกนขณะหลับตาปิดสนิท จากนั้นมือของอีกฝ่ายก็เลื่อนมาวางอยู่บนหน้าอกเขา เหนือตำแหน่งของหัวใจพอดี

ถ้าฉันดึงไอ้นี่ออก นายจะเป็นยังไงกันนะ?

เสียงของอีกฝ่ายดังขึ้นในหัวพร้อมกับมือที่กดลงมาแรงขึ้น โพรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายสงสัยในสิ่งที่เขาเอ่ยจริงๆ มันทำให้โพกังวล เพราะถึงเขาจะพร้อมตายเพื่อฝ่ายต่อต้าน แต่ข้อมูลนั้นยังไปไม่ถึงฐาน...

คลื่นความร้อนดำมืดกระชากสติของเขาอีกครั้ง ครั้งนี้อารมณ์ที่เขาสัมผัสไม่ได้พยายามฉีกเขาเป็นชิ้นๆแบบอารมณ์ก่อนหน้านี้ มันแค่ลอยละล่องอยู่รอบๆเขา ทำให้โพรู้สึกร้อนวาบแปลกๆ และเขาก็รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้ไม่ได้มาจากอะไรที่ดีเลย จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความมืดมน ความโกรธ และ ตัณหา อารมณ์ของไคโล เรน ทำให้เขากลัว แต่เขาไม่สามารถดันความคิดของอีกฝ่ายออกไป พอๆกับที่ไม่สามารถดึงตนเองออกจากความคิดของอีกฝ่ายได้เช่นกัน ไม่มีอะไรช่วยเขาได้ แม้โพจะรู้ว่าตอนนี้เขาจะยังอยู่ในห้องสอบสวน แต่เขากลับรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะถูกความมืดกลืนกิน

โพพยายามอ้าปากหายใจในขณะที่ไคโล เรน ดึงเขาเข้าไปในใจอีกฝ่ายลึกขึ้นและลึกขึ้น จากนั้นโพก็เห็นภาพตนเองซ้อนทับลงมา ภาพตัวเขาที่ไคโล เรน เห็น ถูกล๊อคอยู่กับที่ ทำอะไรไม่ได้ และอยู่ภายใต้การควบคุมของอีกฝ่าย จากนั้นอารมณ์ของอีกฝ่ายก็แทรกเข้ามาในตัวเขา ตัณหา ความต้องการ จนเขาแทบหายใจไม่ออก ก่อนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

เขากำลังมีอารมณ์ทางเพศ

และไคโล เรน รู้

โพรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายพอใจ ก่อนที่มือของซิธตรงหน้าเขาจะเลื่อนจากใบหน้าไปตรงหว่างขา แล้วสัมผัสส่วนเนื้อผ้าที่นูนออกมา โพแทบร้องด้วยความตกใจ รู้สึกขาสั่นขณะพยายามกลั้นเสียงครางไม่ให้หลุดออกมาจากริมฝีปากของตน เสียงไคโล เรนหัวเราะดังก้องอยู่ในหัว ก่อนที่อีกฝ่ายจะดึงเข็มขัดเขาออก ตามด้วยกางเกงที่ถูกร่นลงมา อากาศเย็นสัมผัสต้นขาทำให้โพรู้สึกขนลุกเล็กน้อย ส่วนความมืดมนที่ล้อมรอบเขาอยู่ก็ไม่ได้หายไปไหน

ไคโล เรน หยุดนิ่งไป และนั่นทำให้โพกังวลถึงสิ่งที่อีกฝ่ายจะทำต่อไป จากนั้นมือของอีกฝ่ายก็วางลงบนต้นขาด้านในของเขา ก่อนจะเลื่อนไปสัมผัสเขาผ่านเนื้อผ้า โพครางอย่างห้ามตนเองไม่ได้ เขาเหมือนได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะ หัวเราะอย่างพอใจที่โพไม่สามารถทำอะไรได้ไปมากกว่าขอให้อีกฝ่ายสัมผัสเขามากขึ้น

จากนั้นมือของอีกฝ่ายก็หายไป ทำให้เขารู้สึกทั้งโล่งอกทั้งไม่พอใจ แต่แล้วอีกฝ่ายก็กลับมา ไม่ได้มาแค่มือ แต่ชายตรงหน้าเขาแนบกายลงมาจนร่างกายแทบทุกส่วนของเขาสัมผัสกัน ศีรษะของโพตรงกับไหล่อของอีกฝ่าย ก่อนที่ไคโล เรนจะดันให้เขาหันไปด้านข้าง ให้แก้มแนบกับแผ่นเหล็กเย็นเฉียบด้านหลัง จากนั้นก็จงใจขยับสะโพกให้ความอ่อนไหวตรงหว่างขาพวกเขาสัมผัสเสียดสีกันตรงๆ โพคราง สัมผัสได้ทั้งความแข็งขืนของตนเองและอีกฝ่าย และความต้องการของไคโล เรนที่ไหล่บ่าและกำลังทำให้เขาขาดอากาศหายใจ ร่างกายของเขาตอบสนองโดยที่เขาไม่ได้ต้องการเมื่อความรู้สึกดีครอบงำเขาทุกครั้งที่ไคโล เรน ขยับร่างกายเสียดสีกับเขา

สติของเขาถูกความรู็สึกและความคิดของไคโล เรน พัดพาให้แตกกระจาย ก่อนที่เขาจะรู้ตัว ขาของตนเองก็พาดอยู่บนบ่าอีกฝ่าย พร้อมกับชั้นในที่ถูกดึงร่นด้านหลังลงไป และนิ้วของอีกฝ่ายก็แตะอยู่ตรงปากทาง

ไม่!

โพกรี้ดร้องในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขารู้สึกทั้งความกลัวและความต้องการของตนเองที่ปนเปไปหมดเมื่อนิ้วของอีกฝ่ายแทรกเข้ามา และแทนที่จะบอกอีกฝ่ายให้หยุด โพคราง อ้อนวอนให้อีกฝ่ายอย่าหยุด และเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มอย่างพอใจกับผลลัพธ์ที่ออกมา รู้สึกถึงจิตใจของอีกฝ่ายที่กำลังดึงเขาลงไปสู่ก้นบึ้งของด้านมืด

จากนั้นนิ้วของไคโล เรน ก็สัมผัสโดนบางอย่างในตัวเขา บางอย่างที่ทำให้โพกรี้ดร้องเมื่อความสุขสมไหลปราดทั่วร่าง เขาจะเกือบไปถึงปลายทางแล้วตอนที่อีกฝ่ายดึงนิ้วออกไป โพเกือบจะส่งเสียงครางอย่างขัดใจเมื่อบางอย่างแตะที่ปากทางของเขา ร้อน แข็งชัน และใหญ่กว่านิ้วเมื่อครู่มาก

ฉันจะเข้าไปแล้วนะ

นั่นคือคำเตือนสุดท้ายและคำเตือนแรกที่โพได้รับก่อนที่อีกฝ่ายจะดันกายเข้ามารวดเดียวจนสุด โพกรีดร้องเมื่อความเจ็บปวดทำให้เขาเป็นอัมพาตไปชั่วคราว แต่แทนที่อีกฝ่ายจะหยุดให้เขาได้ปรับตัว ไคโล เรน กลับถอดกายออกไป แล้วดันตัวเองกลับเข้ามาใหม่ด้วยแรงกระแทกที่แรงกว่าเดิม คราวนี้อีกฝ่ายกระแทกกายโดนจุดอ่อนไหวภายในที่ทำให้โพรู้สึกถึงความรัญจานอีกระรอกที่พัดผ่านตัวเขา

โพพยายามดึงตัวหนี พยายามจะหนีจากอีกฝ่าย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความสุขสมของอีกฝ่ายที่ล้อมรอบเขา ความพอใจของซิธตรงหน้า ความเจ็บปวดทำให้เขามึนหัวจนใจเขาแทบด้านชา แต่จุดอ่อนไหวที่ถูกอีกฝ่ายกระตุ้นซ้ำๆตรงนี้กลับทำให้เขารู้สึกดีขึ้นทีละน้อย

ไม่!

โพพยายามบอกตัวเองให้เลิกตามเกมอีกฝ่ายเสียที แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างกายของเขาไม่ฟังที่เขาพูด ซิธตรงหน้าเขาหัวเราะอย่างพอใจและโพก็ส่ายศีรษะ รู้สึกอับอายที่ถูกใช้ได้ง่ายเหลือเกิน ถูกอีกฝ่ายชักใยได้ง่ายดาย และไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้เลย

ไคโล เรน ถอนกายออกไป ออกไปเกือบหมด ก่อนจะกระแทกกลับเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม และกระแทกโดนจุดอ่อนไหวของเขาเต็มๆ โพกรี้ดร้อง จากทั้งความเจ็บปวดและความสุขสมที่อาบร่างเขา เขาได้ยินเสียงไคโล เรน หัวเราะ มันไม่ควรจะทำให้เขารู้สึกดี แต่โพพบว่าเขาไม่สามารถควบคุมตนเองได้แล้วในตอนนี้

โพพยายามจะหายใจขณะที่อีกฝ่ายกระแทกกายเข้ามาเร็วขึ้น แรงขึ้น และ ลึกขึ้น ความต้องการของอีกฝ่ายซัดสาดเข้ามา หลอมรวมกับความรู้สึกของโพจนเขาไม่สามารถสัมผัสอะไรได้อีกนอกจากความต้องการที่จะปลดปล่อย

ถือว่าเป็นประสบการณ์ของเราสองคนแล้วกัน

เสียงของอีกฝ่ายดังก้องในหัว ก่อนที่อีกฝ่ายจะเร่งจังหวะขึ้น โพรู้สึกได้ว่าเขาใกล้จะถึงแล้