Keep Breathing - Kylo Ren/Poe Dameron [OneShot]

posted on 22 Dec 2015 21:34 by kamaleen in StarWars directory Fiction

 

Keep Breathing

 

 

 

 

OneShot

Star Wars Episode VII

Kylo Ren/ Poe Dameron

Rating: NC-18

English Version >>Keep Breathing<<

Seguel of this fan-fiction >>Stay Alive<< 

 

 

 

 

 

หนาว ทำไมหนาวขนาดนี้?

จู่ๆห้องก็หนาวขึ้นเกินกว่าที่เคยจำได้ โพกัดริมฝีปากล่างของตนเองเบาๆ ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าความหนาวที่แท้จริงไม่ได้มาจากอากาศภายในห้อง แต่เป็นจากภายในตัวเขาเอง

จู่ๆมือของใครสักคนก็แตะลงมาที่แก้ม ก่อนจะไล่ไปที่หน้าผาก แตะที่แผลบนหน้าผากเขา ก่อนจะกลับไปที่แก้มอีกครั้ง

ไอ้ซิธนั่น... ไคโล เรน

โพนึกได้แทบจะในทันที ดวงตาเปิดขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แขนกับขาเขาถูกพันธนาการไว้

"แกร่งกว่าที่คิดนะ" ซิธตรงหน้าเขาเอ่ยขึ้น และโพก็พยายามยิ้มเยาะอย่างสุดความสามารถ เขาจำได้แล้ว เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วไคโล เรน พยายามจะล้วงความลับจากเขา โชคร้ายหน่อยที่ดูเหมือนเขาจะต้านเอาไว้ได้ดีพอสมควร เหอะ ก็นะ เรื่องความเจ็บปวดนี่ไม่มีอะไรที่เขารับมือไม่ได้หรอก เขาเคยยานตกมาก่อน แล้วตอนนั้นก็เจ็บเกือบตาย แพทย์ทหารบอกว่าเขาโชคดีมากที่รอดมาได้

ถึงตอนนี้โพคิดว่าเขาคงจะต้องพึ่งโชคอย่างหนักแล้ว แต่ก็นะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเหลือโชคให้เขาใช้รึเปล่า

ซิธตรงหน้าขยับตัว และโพก็เกือบสะดุ้ง ก่อนจะนึกได้ว่ามือของอีกฝ่ายยังอยู่บนแก้มของเขาอยู่เลย

ชายตรงหน้าไม่แม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไร และนั่นทำให้โพกังวล เขาค่อนข้างมั่นใจว่าตนเองสามารถทนต่อการถูกทรมานได้พอสมควร อย่างน้อยก็คงสักพักหนึ่งล่ะ แต่ถ้าชายตรงหน้าเอาแต่เงียบแบบนี้ โพก็ไม่รู้ว่าจะรับมืออีกฝ่ายอย่างไร

"อืม..." เขาเอ่ย รู้สึกไม่ค่อยดีที่มือของอีกฝ่ายยังอยู่บนใบหน้าของเขา "...เฮ้ จะเงียบไปถึงไหนน่ะ แล้วก็เมื่อไหร่จะเลิกชื่นชมแก้มของฉันซะที นี่ ฉันก็รู้นะว่าตัวเองเป็นคนที่หน้าตาดีที่สุดในกาแลคซี่ แต่นายแค่สรรเสิรญฉันด้วยเสียงก็พอแล้ว ว่าไหม?" เขาพยายามจะใช้น้ำเสียงสบายๆไร้กังวลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วก็เกือบสะดุ้งเมื่อซิธตรงหน้าเขาหัวเราะในลำคอ

"ชื่อชม?" เสียงต่ำๆเอ่ยขึ้นและโพก็แอบให้คะแนนตัวเองในใจที่ทำให้อีกฝ่ายพูดได้ "ฉันไม่ได้มีแผนอย่างนั้น" ประโยคย้อนมาเรียบๆนั่นทำเอาโพอยากจะกรอกตาไปมาเลยทีเดียว แต่ประโยคถัดไปของอีกฝ่ายก็ทำให้เขากังวลพอสมควร "ฉันวางแผนอย่างอื่นไว้ต่างหาก"

"แผนเหรอ? เช่นร้องเพลงเกี่ยวกับความชั่วช้าสารเลวของแกงั้นสิ?" โพยิ้มร่า "ฉันว่าเอาจริงๆนะ แกน่าจะยอมแพ้เถอะ ไงๆก็ไม่มีวันได้รู้สิ่งที่แกอยากจะรู้หรอก" เขาเอ่ยด้วยความรู้สึกว่าตนเองกล้าหาญกว่าปกติ แหม ก็นะ ไคโล เรน อาจจะกำลังมีปัญหาในการบังคับให้เขาพูดวิ่งที่อีกฝ่ายอยากรู้ก็ได้ อันที่จริงเขาควรจะให้รางวัลตนเองด้วยซ้ำ ที่ปกปิดความกลัวด้วยรอยยิ้มบ้าๆกับคำพูดเสี่ยวๆได้

"แกจะบอกฉันทุกอย่างอยู่แล้ว" ซิธตรงหน้าตอบมา คำพูดที่ทำให้โพรู้สึกหน้าชาไปพอสมควร "อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนการเจาะความคิดแกจะไม่จำเป็นแล้ว แกจะบอกฉันทุกอย่างด้วยตัวแกเอง"

คำพูดของไคโล เรน ทำให้โพรู้สึกเย็นวาบ แต่มีที่ไหนที่เขาจะยอมอีกฝ่ายง่ายๆ

"ขอให้โชคดี" เขาตอบกลับ พยายามจะยิ้มให้กวนประสาทที่สุดเท่าที่จะทำได้ใส่อีกฝ่าย แต่แล้วซิธตรงหน้ากับจับคางเขาเบาๆ ทั้งเบาและอ่อนโยนราวกับว่าเขากับโพเป็นคู่รักกัน

"แกมันอ่านง่ายเกินไป" ไคโล เรน ตอบ "ฉันได้เห็นความคิดของแกบางส่วนไปแล้ว ทีนี้แกจะได้เห็นของฉันบ้าง"

ก่อนที่โพจะได้ตอบกลับ อีกฝ่ายก็โน้มศีรษะลงมาจนหน้าผากของพวกเขาแตะกัน

โพรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจมน้ำ

รอบกายเขาเย็นยะเยียบไปหมด เขาหายใจไม่ออก แขนขาเป็นตะคริว โพพยายามจะคงสติไว้ ก่อนที่คลื่นความเกลียดชัง ความโกรธ และความหลงใหลดำมืดจะล้อมรอบเขาเอาไว้ ทำให้เขาสำลัก แทบจะดูดกลืนเขาเข้าไป โพกรีดร้องเมื่อซิธตรงหน้าเขากำกรามเขาแน่นขึ้นราวกับจะบีบกระดูกเขาให้แตก โพรู้สึกแขนขาอ่อนแรงขณะพยายามคุมสติตัวเองให้มั่น ความโกรธและความดำมืดในจิตใจของอีกฝ่ายโยนเขาไปรอบๆ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังตามมาในหัวของเขา โพร้องตะโกนขณะหลับตาปิดสนิท จากนั้นมือของอีกฝ่ายก็เลื่อนมาวางอยู่บนหน้าอกเขา เหนือตำแหน่งของหัวใจพอดี

ถ้าฉันดึงไอ้นี่ออก นายจะเป็นยังไงกันนะ?

เสียงของอีกฝ่ายดังขึ้นในหัวพร้อมกับมือที่กดลงมาแรงขึ้น โพรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายสงสัยในสิ่งที่เขาเอ่ยจริงๆ มันทำให้โพกังวล เพราะถึงเขาจะพร้อมตายเพื่อฝ่ายต่อต้าน แต่ข้อมูลนั้นยังไปไม่ถึงฐาน...

คลื่นความร้อนดำมืดกระชากสติของเขาอีกครั้ง ครั้งนี้อารมณ์ที่เขาสัมผัสไม่ได้พยายามฉีกเขาเป็นชิ้นๆแบบอารมณ์ก่อนหน้านี้ มันแค่ลอยละล่องอยู่รอบๆเขา ทำให้โพรู้สึกร้อนวาบแปลกๆ และเขาก็รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้ไม่ได้มาจากอะไรที่ดีเลย จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความมืดมน ความโกรธ และ ตัณหา อารมณ์ของไคโล เรน ทำให้เขากลัว แต่เขาไม่สามารถดันความคิดของอีกฝ่ายออกไป พอๆกับที่ไม่สามารถดึงตนเองออกจากความคิดของอีกฝ่ายได้เช่นกัน ไม่มีอะไรช่วยเขาได้ แม้โพจะรู้ว่าตอนนี้เขาจะยังอยู่ในห้องสอบสวน แต่เขากลับรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะถูกความมืดกลืนกิน

โพพยายามอ้าปากหายใจในขณะที่ไคโล