Dream After Dream - Big Hero 6 fan-fiction [Tadashi/Hiro] 15/15

posted on 22 May 2015 22:50 by kamaleen in BigHero6 directory Fiction
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Dream after dream - Big Hero 6 fan-fiction
 
 
Pairing : Tadashi/Hiro
 
Warning : Yaoi, Incest, Drama, Violence, language, PG-15, AU, Fantasy, original characters, feat. The Maze Runner, feat. How To Train Your Dragon2, แฟนฟิคชั่นนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล เหตุการณ์ หรือ สถานที่จริง ใดๆทั้งสิ้น
 
ตอนก่อนหน้านี้ : Chapter XIV: Reminiscent Objects
 
 
 
 
 
 
 
 
Chapter XV: I will never let you go again.
 
 
 
 
 
 
 
 

“Oh no. Don't smile. You'll kill me. I stop breathing when you smile.”

Tessa Dare, A Lady of Persuasion

 
 
 
 
 
 
 
 
สายลมพัดผ่านใบหน้า ฮิโระสูดอากาศสดชื่นเข้าเต็มปอดอย่างมีความสุข ก่อนจะยกกล้องขึ้นรัวชัตเตอร์ต่อ ตะวันกำลังลับฟ้าแล้ว อีกไม่นานเขากับเฟรดจะต้องกลับไปที่โรงแรมเพื่อทานมื้อค่ำ และฮิโระก็หวังว่าตนเองจะมีโอกาสได้ออกมาเก็บภาพยามราตรีของเมืองในหุบเขาแห่งนี้ก่อนนอน
 
"มาเถอะฮิโระ" เฟรดเอ่ยเรียกเขาเมื่อใกล้ได้เวลาอาหารค่ำ "จะได้เวลามื้อเย็นแล้วนะ!"
 
"ขอรูปสุดท้าย!"
 
ฮิโระตะโกนบอกก่อนจะรีบเดินตามอีกฝ่ายลงจากเนินเขาเพื่อกลับไปที่ตัวเมือง เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเขามีขึ้นยอดเขายุงเฟราด้วย อาจจะต้องนอนเร็วเสียหน่อยเพื่อตุนพลังงานเอาไว้
 
เด็กหนุ่มรัวชัตเตอร์เก็บรูปสุดท้ายเอาไว้ ก่อนจะหันไปเพื่อนเดินลงเนินไปตามเฟรดที่วิ่งนำลงไปแล้ว แต่ก็ต้องสะดุดกึกเมื่อเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ หันหลังให้เขา และเป็นชายที่ดูคุ้นตาอย่างยิ่ง
 
"ทาดาชิ..."
 
ฮิโระเบิกตากว้างอย่างตกใจ และอีกฝ่ายก็หันกลับมา ใช่ นั่นคือทาดาชิจริงๆอย่างที่เขาคิด
 
พี่ชายของเขาแต่งกายในชุดลำลองสีดำเข้ม ท่าทางดูผ่อนคลายอย่างมาก อีกฝ่ายหมุนกายกลับมาเพื่อเดินมาหาฮิโระที่รากงอกอยู่กับพื้น
 
"ฮิโระ" ทาดาชิเอ่ยเมื่อพวกเขาอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่คืบ "สวัสดียามเย็น"
 
"สวัสดียามเย็นงั้นเหรอ..." ฮิโระพึมพำ ดวงตาวาววับ "...หายไปตั้งนานเลยนะไอ้พี่บ้า!"
 
หมัดลุ้นๆอัดเข้าใส่แก้มของทาดาชิ และอีกอีกฝ่ายก็ไม่ได้ปัดป้องหรือถอยหนี ยอมให้ฮิโระต่อยแต่โดยดี
 
"หมัดหนักเหมือนกันแฮะ" ชายหนุ่มพึมพำ แต่รอยยิ้มไม่ได้หายไปจากใบหน้า "คิดถึงเหมือนกันนะ"
 
"เหอะ"
 
เด็กหนุ่มทำเสียงขึ้นจมูกก่อนจะเดินเข้าไปกอดทาดาชิ เลิกสนใจเสียงเฟรดที่ตะโกนเรียกเขาออกไปชั่วขณะ
 
"คิดถึงเหรอ...คำนั้นยังน้อยไป" ฮิโระพึมพำ "โคตรคิดถึงเลยมากกว่า"
 
"อืม"
 
ทาดาชิพยักหน้า กอดคนในอ้อมแขนเอาไว้แน่น มือกว้างลูบแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปมาราวกับพยายามจะจดจำทุกรายละเอียดเกี่ยวกับฮิโระเอาไว้ แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่เหมาะกับการพูดคุยแลกเปลี่ยนสารทุกข์กัน
 
"อีกสามชั่วโมงไปเจอน้ำตกที่ใกล้โรงแรมที่นายพักที่สุด" ทาดาชิเอ่ยพลางผละอ้อมแขนออกมา น้ำเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นดวงตาเศร้าๆตรงหน้า "จะไปรอที่นั่น ตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะพูดคุย"
 
"รู้แล้ว"
 
ฮิโระถอนหายใจ พยักหน้ายอมรับ ก่อนจะหอมแก้มทาดาชิไวๆหนึ่งทีแล้วออกเดิน แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา
 
"สัญญานะ?"
 
เด็กหนุ่มเอ่ยถาม น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวัง และทาดาชิก็พยักหน้า
 
"สัญญา"
 
"ดี" ฮิโระพยักหน้า ก่อนจะหันหลังแล้วเดินต่อไปหาเฟรดที่กำลังตะโกนเรียกเขาจากด้านล่าง "เจอกันครับ"
 
"เจอกัน"
 
น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยตอบมา ฮิโระหันไปตั้งใจจะยิ้มให้ทาดาชิ แต่อีกฝ่ายกลับหายไปแล้ว
 
"เร็วชะมัด"
 
เด็กหนุ่มส่ายศีรษะปนยิ้มขำ ก่อนจะรีบไปสมทบกับเฟรดที่ส่งเสียงเรียกเขาดังขึ้นเรื่อยๆ
 
 
มื้อเย็นนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าเกินกว่าที่ฮิโระคาดเอาไว้ แต่แน่ล่ะ เมื่อกำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่ เวลาก็ดูจะเดินช้ากว่าปกติเสมอ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ ปัญหาที่ฮิโระยังขบไม่แตกเลยคือตอนนี้เขากับทาดาชิเป็นอะไรกันแน่ เขาไม่รู้ว่าทาดาชิจำเรื่องของพวกเขาได้ถึงตรงไหน แล้วพวกเขาจะกลับมาเป็นพี่น้องกันอีกครั้งหรือเปล่า หรือจะเป็นอะไรที่คลุมเครือ
 
ยิ่งคิดฮิโระก็ยิ่งรู้สึกราวกับว่าเขากลัวว่าทาดาชิจะได้ความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมาแล้วมองเขาเป็นแค่น้องชายอย่างเดิม
 
แม้รู้ปัญหาของตนเองอย่างแจ่มชัด แต่ฮิโระก็ยังคิดไม่ตกเสียทีว่าเขาควรจะทำอย่างไร หรือสุดท้ายอาจจะต้องรอให้ทาดาชิมาช่วยตอบ บางทีถ้าทาดาชิเห็นเขาเป็นแค่น้องชาย อะไรๆมันอาจจะง่ายขึ้นก็เป็นได้ เขาอาจจะตัดใจได้ แล้วก็ได้พี่ชายของตนกลับมา นั่นคงจะดีไม่น้อย...
 
...ถ้าเขาไม่ได้อยากได้ทาดาชิคนนี้มากกว่าน่ะนะ
 
ฮิโระกลืนน้ำลายใส่อาหารที่เขาเขี่ยเล่นไปเล่นมาได้สักพัก ดีนะที่เฟรดนั้นกำลังอยู่ในโหมดสวาปามไม่เลือกพร้อมกับพูดไปด้วยโดยไม่สนใจว่าผู้ฟังเป็นใคร เลยไม่ทันผิดสังเกตฮิโระที่ความคิดนั้นล่องลอยออกไปนอกโรงแรมเรียบร้อยแล้ว
 
 
"เฟรด"
 
"หือ?"
 
"หลังมื้อเย็นฉันอยากจะออกไปเก็บภาพอีกรอบ" ฮิโระเอ่ยขณะที่พวกเขากำลังดื่มดำกับของหวาน พยายามทำน้ำเสียงให้ดูปกติเข้าไว้ "นายอาบน้ำก่อนได้เลย คงออกไปไม่เกินชั่วโมงหรอก"
 
"เอางั้นเหรอ?" เฟรดมองนาฬิกา "ให้อัลเฟรดไปด้วยมั้ย์ แน่ใจนะว่าจะไม่หลงทาง?"
 
"แน่ใจสิ แค่เดินรอบๆเมืองเอง ไม่หลงหรอก" ฮิโระเอ่ยยืนยัน "นายอาบน้ำก่อนได้เลย"
 
"โอเค ตามนั้น"
 
ฮิโระโล่งใจเมื่อในที่สุดเฟรดก็ยักไหล่ตอบตกลง เขารีบทานของหวานให้หมดก่อนจะหยิบกล้องคว้าเสื้อโค้ทที่พาดอยู่ แล้วรีบออกจากโรงแรมไปในทันที
 
 
เมืองในหุบเขายามราตรีนั้นสวยไม่แพ้ยามกลางวัน ฮิโระเดินเล่นไปเรื่อย มองท้องฟ้าสีเข้มแต่ก็มีแสดงดางเหนือศีรษะก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ ความสวยงามตามธรรมชาติที่ทำให้เขายิ้มได้เสมอๆ
 
เด็กหนุ่มเดินไปเรื่อยๆ มองนาฬิกาไปด้วย ตั้งใจจะไปให้ถึงที่นัดหมายก่อนเวลานัดราวสิบนาที เขาอยากรู้ว่าทาดาชิจะโผล่มาจากไหนและอีกฝ่ายอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นทาดาชินั่งรอเขาอยู่ที่นั่นก่อนเรียบร้อยแล้ว
 
 
"ไง" ทาดาชิเอ่ยเมื่อฮิโระเดินเข้าไปหา ชายหนุ่มลุกจากพื้นก่อนจะเดินมายืนข้างฮิโระ ดวงตาสีน้ำตาลนั้นอ่อนโยนและอบอุ่น "มื้อเย็นที่โรงแรมอร่อยไหม? เห็นเฟรดสวาปามน่าดู"
 
"นี่พี่ตามไปดูถึงที่โรงแรมเลยเหรอ?"
 
ฮิโระขมวดคิ้ว แอบนึกสงสัยว่าตนเองไม่เห็นทาดาชิได้อย่างไร แต่พี่ชายของเขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ
 
"เปล่าหรอก พี่ทำงานที่นั่นต่างหาก" ทาดาชิยิ้ม "เลยรู้ว่านายมาที่นี่ เรื่องบังเอิญแท้ๆเลยว่าไหม?"
 
"อืม...เรื่องบังเอิญ" ฮิโระพยักหน้า ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น "เดี๋ยวนะ นี่อย่าบอกนะว่าถ้าผมไม่ได้มาเที่ยวที่นี่ พี่ก็ไม่คิดจะมาหางั้นสิ? คือถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องบังเอิญนี่ ผมก็ไม่รู้ว่าพี่มีชีวิตอยู่..."
 
เสียงของฮิโระนั้นดังขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์พลุ่งพล่าน แต่ทาดาชิยกนิ้วแตะริมฝีปากเขาเอาไว้ก่อนที่ฮิโระจะตะโกนใส่เขา
 
"ไม่ใช่อย่างนั้น" ทาดาชิเอ่ยเบาๆ ดวงตาสีน้ำตาลนั้นมีความรู้สึกปนเปกันทั้งความรู้สึกผิด ความอ่อนโยน และ ความอบอุ่น "จริงๆตั้งใจว่าจะกลับไปเดือนหน้าไม่ก็ภายในปลายปี มันบังเอิญที่นายมาที่นี่ก่อนเท่านั้นเอง"
 
ชายหนุ่มดึงฮิโระเข้ามากอด และเด็กหนุ่มก็ไม่ได้ต่อต้าน ยอมให้กอดแต่โดยดี แถมยังกอดทาดาชิตอบด้วย
 
"อยากกลับไปหา อยากมาก" ทาดาชิเอ่ย จมูกซุกไซร้กับเรือนผมนุ่ม "แต่ต้องรอให้พวกตำรวจที่ตามตัวรามือไปก่อนบางส่วน ไม่อยากให้พวกนั้นดึงนายกับน้าแคสมาเกี่ยวด้วย"
 
"ฮื่อ...รู้แล้ว" ฮิโระถอนหายใจ เอนกายซบร่างอีกฝ่าย พยายามเก็บเกี่ยวความรู้สึกนี้ให้มากที่สุด "คิดถึงพี่ชะมัดเลย"
 
"อืม"
 
เสียงนุ่มทุ้มพึมพำในลำคอตอบกลับ ส่วนฮิโระนั้นถอนหายใจก่อนจะผละออกมาเล็กน้อยเพราะเขาอยากเห็นหน้าทาดาชิ เขารู้ว่าใบหน้าซีกหนึ่งของอีกฝ่ายมีแผลเป็นแต่ก็ไม่ได้สนใจ นิ้วเรียวแตะที่แผ่นซิลิโคน พยายามจะลูบบริเวณแผลเป็นนั้นให้ทั่ว ส่วนทาดาชิก็ไม่ได้หนีไปจากมือของเขา กลับเอียงหน้าเข้าหาแทน
 
"แล้วเรื่องระหว่างพวกเราล่ะ?" เด็กหนุ่มเอ่ยถาม "มันโคตรคลุมเครือเลยนะ บอกตรงๆ"
 
"นั่นสิ" ทาดาชิหัวเราะ "แล้วนายอยากได้คนไหนมากกว่ากันล่ะ? พี่ชายหรือคนรัก? ความทรงจำน่ะกลับมาหมดแล้ว"
 
"กลับมาหมดแล้ว?" ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ฮิโระจ้องทาดาชิอย่างไม่เชื่อสายตา "งั้นพี่ก็...จำได้ทุกอย่าง?"
 
"ใช่" ทาดาชิพยักหน้า "จำได้ทุกอย่าง"
 
"แล้ว...แล้ว..." ฮิโระถึงกับเลือกคำพูดไม่ถูกเมื่ออีกฝ่ายตอบเขากลับมาด้วยท่าทางที่ดูสบายๆสุดๆ "...แล้วพี่ไม่รู้สึกแปลกๆบ้างเหรอ? แบบ...เราเป็นพี่น้องกัน มันเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ...ใช่มั้ย?"
 
"ก็แล้วแต่คนจะคิดนะฮิโระ" ทาดาชิหัวเราะเบาๆในลำคอ "เพราะ 'ทาดาชิ' ที่คนอื่นรู้จักน่ะตายไปแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นแค่ผู้ชายชื่อคาเตอร์ที่ร่วมกับผองเพื่อนพึ่งล้างบางองค์กรอาชญากรรมไป เป็นคนที่โดนหมายหัวเพราะประวัติปูมหลังก็ไม่ได้สวยงามน่าสนใจ ไม่เหมือนพี่ชายของนายหรอกนะ"
 
"ผมน่ะไม่รู้สึกว่าต่างกันเท่าไหร่หรอก" ฮิโระยักไหล่ รอยยิ้มเกรียนๆปรากฏบนใบหน้า "ทาดาชิทั้งสองคนที่ผมรู้จัก ทั้งคนที่เป็นพี่ชายและคนที่มีเซ้กส์กับผม ทั้งสองคนเป็นพวกห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเอง ชอบเก็บเรื่องอันตรายเป็นความลับแล้วก็ไม่ยอมบอกจนกว่าจะวินาทีสุดท้ายหรือต้องให้เค้นออกมาเพราะกลัวผมจะเป็นอะไรไป ให้ตายเถอะ ทาดาชิคนนี้กับคนก่อนเหมือนกันจะตาย ทำไมถึงยังบอกว่าไม่เหมือนอีก"
 
"แต่ฉันไม่สามารถกลับไปเป็นพี่ชายของนายได้นะ"
 
ทาดาชิเอ่ยเบาๆ รู้ดีว่าประสบการณ์และความรู้สึกที่ผ่านเข้ามานั้นไม่สามารถลบเลือนไปได้ง่ายๆ ทาดาชิคนก่อนหน้าเขาเป็นคนดี เป็นคนที่อุทิศตนเพื่อคนอื่นโดยไม่เลือกที่รักมักที่ชัง แต่ทาดาชิคนนี้มือเปื้อนเลือดและไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถล้างกลิ่นคาวเลือดออกจากมือได้หมด
 
"คิดว่าผมสนเหรอ?"
 
ฮิโระกลอกตาก่อนจะกระชากชายตรงหน้าลงมาจูบ เป็นจูบที่รุนแรงแต่ย้ำเตือนให้ทาดาชิรู้ว่าเขาควรจะเลิกใส่ใจรายละเอียดปลีกย่อยมากมายได้แล้ว ฮิโระบอกว่าไม่สนใจ นั่นหมายความว่าเขาก็ควรจะเลิกสนใจรายละเอียดเหล่านั้นเสียบ้าง
 
"เอาล่ะ ฟังนะ"
 
ฮิโระเอ่ยเมื่อพวกเขาผละจูบออก ริมฝีปากอิ่มของเด็กหนุ่มนั้นฉ่ำน้ำและแดงกว่าปกตินิดๆ รวมทั้งแก้มเนียนก็แเดงไปหมด แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฮิโระละท่าทางข่มทาดาชิลงเลย และทาดาชิก็ตัดสินใจว่าครั้งนี้เขาจะยอมให้ ถือซะว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำขอโทษแล้วกัน
 
"หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่ผมเที่ยวเสร็จแล้วกลับไปที่ซานฟรานโซเกียว น้าแคสจะไปเที่ยวกับเพื่อนหนึ่งสัปดาห์" ฮิโระเอ่ย น้ำเสียงจริงจัง "ช่วงนั้นคุณจะมาหาผมตอนกลางคืน แล้วก็ฟังให้ดีว่าเราจะทำอะไรกันบ้าง"
 
ทาดาชิเลิกคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ขัดอีกฝ่าย ฮิโระตอนเล่นบทควบคุมสถานการณ์บอกเลยว่าทำเอาเขารู้สึกลำคอแห้งขึ้นมาได้ชั่วขณะ และทำให้อยากจูบอีกฝ่ายมากขึ้นด้วย
 
"เราจะเล่นวีดีโอเกมกัน หลังจากนั้นก็มีเซ็กส์ถ้าแรงยังเหลือ" ฮิโระเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังต่อ เกือบจะดูขึงขังแล้วถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าที่ยังแดงก่ำ แต่ทาดาชิก็ต้องยอมรับว่าฮิโระที่ไม่ได้เรียกเขาว่า 'พี่' นั้นดูโตขึ้นกว่าเดิมเยอะ ราวกับว่าอีกฝ่ายทำใจได้แล้วว่าพี่ชายจะไม่มีวันกลับมา แล้วตัดสินใจมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน "แล้วก็ไปเที่ยว ไปเดท ไปทำอะไรก็ตามที่คนรักคนอื่นเขาทำกัน เข้าใจไหม?"
 
"เข้าใจครับ" ทาดาชิหยักยิ้ม "และสัญญาว่าจะมาตรงเวลา"
 
"และผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหนอีกแล้ว" ฮิโระเอ่ยเมื่อพวกเขาผละออกจากกัน แต่มือยังกวัดเกี่ยวกันอยู่ "เข้าใจไหมทาดาชิ?"
 
"เข้าใจยิ่งกว่าเข้าใจเลย" ทาดาชิยิ้ม "และฉันก็จะไม่ปล่อยนายไปไหนเหมือนกัน"
 
"ดีมาก"
 
ฮิโระยิ้ม แล้วพวกเขาจูบกันอีกครั้ง คราวนี้เป็นจูบอ่อนโยน เปี่ยมด้วยความหวัง แม้จะไม่ได้เป็นความหวังที่ประหนึ่งแสงสว่างส่องทางของพระอาทิตย์หรือพระจันทร์ แต่ก็เป็นแสงที่เห็นได้ทุกค่ำคืนอย่างดวงดาวเหนือศีรษะพวกเขาที่ส่องประกายระยิบระยับ อาบไล้หุบเขาด้วยแสงสลัวๆของพวกมัน ซึ่งถึงจะไม่เจิดจ้า แต่ก็ไม่เคยหายไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
FIN.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
----------------------------
----------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
จ...จบแล้ววว //พรากส์
 
ในที่สุดก็ได้บทสรุปความรักซับซ้อนวุ่นวายของสองคนนี้เสียที เป็นเรื่องที่แต่งมานานมากจริงๆ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามด้วยนะคะ //โค้งงามๆ
 
รวมเล่มของเรื่องนี้จะออกงาน Movie Carnival 3 นะคะ โดยจะพ่วงเรื่อง Who Can Save Me Now? รวมเข้าไปด้วย และจะแถมตอนพิเศษให้เรื่องละตอนค่ะ สั่งของตามแบบฟอร์มนี้ได้เลยค่า >>แบบสั่งจองรวมเล่ม<< โดยจะทยอยส่งเมลล์ตอบกลับตอนต้นเดือนมิถุนายนนะคะ และสามารถสั่งจองได้ถึงวันที่ 19 มิถุนายน 2557 ค่ะ ^^ [แต่ถ้ามีคนต้องการรวมเล่มเพิ่ม จะเปิดรอบไปรษณีย์รอบที่สองหลังจบงาน Movie Carnival 3 นะคะ] และรายละเอียดของการรวมเล่มสามารถดูได้ตามลิ้งค์นี้เลยค่ะ >>รายละเอียด<<
 
ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอีกครั้งค่า ถ้ามีข้อสงสัยเพิ่มเติม ทักมาทาง Inbox เพจได้เลยค่า >>เพจ<<
 
 
 
 
เจอกันเอนทรี่หน้าค่า ^^
 

Comment

Comment:

Tweet

สนุกมากๆเลยค่า ชอบคาแรคเตอร์พี่น้องที่เขียนในนี้มากเลย แรกๆเรามีรู้สึกขัดว่าเอ๊ะ รวมหลายเรื่องขนาดนี้จะไปกันได้เหรอ? แต่อ่านไปอ่านมาเพลินเลยค่ะ จะรอผลงานหน้านะคะ

#3 By bonbonpich on 2015-06-16 23:47

จบแล้ว!! เราไม่ได้เข้ามานานมากกกก
ขอโทษนะค้าาา อยู่ม.6 ชีวิตเด็กเอ็นท์มันเศร้า T T
นี่กะว่าจะเข้ามาส่องซักแปบนุง//ขี้เกียจอ่านหนังสือ
ปรากฎว่าจบแล้วทั้ง 2 เรื่องเลย 55555 (ยังไม่ได้อ่าน kingsman)
สารภาพว่ายังไม่ได้อ่านต่อเลยค่ะ ครั้งก่อนนู้นค้างไว้ตรงไหนก็ยังอยู่ตรงนั้น ._. อยากอ่านต่อแล้ว..
พอดีคิดถึงไรท์เลยมาเม้นก่อน T^T
เห็นเปิดจองแล้วด้วย ดีใจ >//<
จะเอาทุกเล่มเลยยย <3
แต่คงรับทางไปรษณีค่ะ ไม่ว่างไปงาน เสียใจ อยากเจอพี่มาก 55555
เป็นกำลังใจให้นะคะ <3

#2 By Rian (61.90.115.81|61.90.115.81) on 2015-06-03 00:05

วู้วววววววววว สวัสดีค่าาาาไรเต๊ออออออออออออร์
เค้าหายไปนานมาก (เค้ารู้ กระซิกๆ)
ที่ห่างหายไปนานนั้นคือมีมรสุมงานรุมเร้ามากค่ะ ทั้งไฟนอล และทีสิส -*-
แต่ช่วงนี้ปิดเทอมแล้วค่ะ เย่ เลยมาตามเก็บทุกตอนที่ยังไม่ได้อ่าน รวดเดียวยาวๆจนจบ
โอ้ยยยย จบแล้วจริงเหรอเนี้ยะ โฮววววววว
รู้สึกว่าติดตามมายาวนานมากค่ะ ในที่สุดก็จบแล้วเร้อออออ งือๆ คิดถึงแย่อ่าาาา
ตามมาตั้งแต่ต้นเทอม ยันปิดเทอมค่ะ เหนียวแน่นและยาวนานจริงๆ 5555555
เห็นว่ามีงานMC3  โอ๊ยยยย อยากไปมว่ากกกก แต่จัดในช่วงนั้น ไม่แน่ไม่นอนกับตารางชีวิตเราเลยค่ะ (ฝึกงาน โฮฮ)
แต่อยากไปนะ ไปอุดหนุนไรเตอร์ ไปเจอไรเตอร์ตัวเป็นๆค่ะ 5555555555555555555
โอเค เวิ่นมาเยอะแล้ว เรื่องฟิคมั่ง
หื่มมมม จบได้อิ่มเอมใจค่ะ สะดุดตรง 
หลังจากนั้นก็มีเซ็กส์ถ้าแรงยังเหลือ
โอ้ยยย จ้ะ พ่อคุณ 555555
(แย้ม ไรเตอร์ไม่แต่งต่อเหรอคะถ้าแรงยังเหลือ ฮ่าาาา)
ในที่สุดพี่น้องคู่นี้ก็ได้อยู่ด้วยกันสมใจอยากซักที ไม่มีภัยรอบตัวแล้ว งิ้วววววว อยากจะเห็นชีวิตของสองคนนี้ต่อหลังจากนี้จังเลยยย อิอิ
ขอบคุณมากนะคะไรเตอร์ที่แต่งคู่โปรดของเราออกมา (ซึ่งหาอ่านได้ยากยิ่ง)
แทบจะเป็๋นเจ้าเดียวในปฐพีที่แต่งคู่นี้ออกมาเป็นฟิคยาวต่อเนื่อง จะเห็นก็แต่ฟิคสั้นตอนเดียวจบอะค่ะส่วนมาก
นั่นแล คือแหล่งสูบฉีด เต็มเติมพลังงานที่ดีของเราเลยล่ะ ขอบคุณอีกหลายๆครั้งค่ะ

#1 By Cloudworld (58.8.53.56|58.8.53.56) on 2015-05-25 11:38