Who Can Save Me Now? - The Maze Runner FanFiction [Minho/Thomas]
 
 
Pairing : Minho/Thomas
 
Warning : Yaoi, Drama, Violence, language, NC-18, AU, Fantasy, original characters, feat. Big Hero 6, แฟนฟิคชั่นนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล เหตุการณ์ หรือ สถานที่จริง ใดๆทั้งสิ้น
 
 
 
 
 
 
 
 
Chapter X
 
 
 
 
 
 
 
 
"มินโฮ โทมัส มาเร็ว"
 
โฮ่ง!
 
"น่า มาเร็วๆเข้า"
 
โฮ่ง!!
 
"โทมัส"
 
ชายผมน้ำตาลทอดเสียงหนักใส่โกลเด้นตัวโตที่เปลี่ยนมาทำเสียงงี้ดๆแทนที่จะเห่าใส่เขา ส่วนสุนัขฮัวกี้พันทางของตนนั้นนั่งมองด้วยสายตาสงบนิ่งราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ว่ามันควรจะทำอย่างไรกับเจ้านายและเพื่อนของตนดี
 
โทมัสถอนหายใจก่อนจะกระตุกสายจูงอีกครั้ง การพาโกลเด้นที่มินโฮเอามาฝากเขาไว้ไปหาสัตวแพทย์ตามนัดนั้นไม่เคยง่าย เพราะดูเหมือนเจ้าหมาตัวโตจะกลัวเข็มฉีดยาจับใจและเชื่อมโยงมันเข้ากับคำว่า 'สัตวแพทย์' และ 'โรงพยาบาลสัตว์' ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
 
"ให้ตายเถอะ" โทมัสพึมพำก่อนจะหันไปตะโกนเข้าไปในบ้าน "แม่ครับ! คราวหลังอย่าบอกเจ้าโกลเด้นขี้กลัวนี่ว่าเราจะไปโรงพยาบาลสัตว์นะครับ!"
 
"จ้า"
 
เสียงแม่ของเขาตอบมาตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก เธอคงมองเห็นภาพเขาพยายามลากหมาตัวใหญ่ออกจากบ้านว่าเป็นภาพที่น่ารัก แต่สำหรับโทมัสนั้นนี่มันไม่ได้น่าภิรมย์เลยสักนิด
 
 
หลังจากการเล่นชักคะเย่อกันอีกนาทีกว่าๆ ในที่สุดโทมัสก็ตัดสินใจอุ้มโกลเด้นที่กำลังงอแงขึ้นรถไปแทน ส่วนสุนัขของตนนั้นกระโดดขึ้นรถเองโดยไม่ต้องให้โทมัสบอก ชายผมน้ำตาลถอนหายใจขณะปิดประตูรถด้านหลังก่อนจะเดินไปนั่งที่ที่นั่งคนขับ แล้วขับรถออกไป
 
 
ผ่านมาหลายเดือนแล้วนับตั้งแต่มินโฮเอาโกลเด้นตัวโตที่มีชื่อเหมือนกับเขามาให้แล้วก็ไม่ได้มาหาเขาอีกเลย ติดต่อไปก็ติดต่อไม่ได้ ไปหาที่คฤหาสน์นั้นก็ปรากฏว่าถูกขายให้คนอื่นเสียแล้ว
 
ผ่านไปสามเดือนก็ยังไม่มีวี่แววของมินโฮ ไม่มีการติดต่อ ไม่มีอะไรใดๆทั้งสิ้น จนสิ้นปีก็ยังไม่มีการติดต่อมา จนพอหมดฤดูหนาวของอีกปี โทมัสก็เลิกหวังไปว่าคงจะได้เจออีกฝ่ายอีก
 
ไม่หรอก จริงๆเขาก็ยังหวังอยู่ ถึงได้ปฏิเสธทุกคนที่เข้ามาจีบไปว่าเขามีแฟนแล้ว และแม้จะย้ายกลับมาที่อังกฤษเป็นการชั่วคราวเมื่อสองสองเดือนที่แล้วเนื่องจากบิดาของเขาล้มป่วย โทมัสก็ยังไม่เปิดรับใครเข้ามาอยู่ดี
 
ตอนนี้บิดาของเขาอาการดีขึ้นมาก แต่โทมัสก็ไม่แน่ใจว่าตนเองจะอยู่ที่อังกฤาอีกนานเท่าไหร่ ที่นี่เป็นบ้านเกิดของเขา และเขาก็ชอบการใช้ชีวิตที่นี่อยู่ นอกจากนั้นเขายังได้งานทำที่นี่แล้วด้วย ส่วนป้าของเขาก็หาลูกจ้างได้และก็ไม่ได้มีปัญหาถ้าเขาจะยังไม่กลับไปซานฟรานโซเกียวในเร็วๆนี้
 
มารดาของเขาชอบสุนัขทั้งสองตัวที่เขานำมาด้วยเพราะไม่อยากให้เป็นภาระของป้ามาก โกลเด้นโทมัสนั้นขี้เล่นและเป็นมิตร อ้อนคนโน้นคนนี้ไปทั่วและทุกคนก็รักมัน ส่วนฮัสกี้พันธุ์ผสมอย่างมินโฮนั้นก็มีความฉลาดอย่างเหลือเชื่อ เป็นที่น่าประทับใจของคนทั่วไปมากๆ
 
โทมัสมักจะยิ้มเสมอเวลามีคนชมสุนัขของตน แต่ลึกๆแล้วทุกครั้งที่มีคนพูดถึงสุนัขของเขา เขากลับคิดถึงมินโฮทุกที แล้วก็ได้แต่สงสัยกังวลว่าอีกฝ่ายจะเป็นอย่างไรบ้าง
 
 
 
 
ที่โรงพยาบาลสัตว์นั้นวุ่นวายเหมือนเคย ทำเอาโทมัสแอบคิดถึงตอนที่ฮัสกี้มินโฮของตนไปกัดโกลเด้นลั้นลาเข้าแล้วต้องพามาโรงพยาบาล
 
โกลเด้นโทมัสดูจะตื่นตาตื่นใจกับหมาและสัตว์เลี้ยงมากมายที่เดินอยู่เต็มโรงพยาบาลไปหมดจนลืมไปว่าวันนี้มันจะโดนจับฉีดยากระตุ้นภูมิเพื่อกันโรคพิษสุนัขบ้าตามกำหนดฉีด ส่วนฮัสกี้มินดฮนั้นเดินด้วยท่าทางนิ่งสงบไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มีเพียงมองซ้ายมองขวาด้วยความสนใจเล็กน้อยยามถูกเรียกหรือเวลามีสุนัขตนไหนส่งเสียงดัง
 
 
หลังจากรับคิวเรียบร้อย โทมัสก็พาสุนัขทั้งสองไปนั่งรอที่เก้าอี้ไม่ห่างจากห้องตรวจเท่าใดนัก เขาลอบหาวนอนนิดหน่อยขณะมองผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา โดยไม่ทันสังเกตว่ามีชายคนหนึ่งมองเขาอยู่
 
 
ถ้าโทมัสหันไปทางด้านซ้ายสักนิด เขาก็จะเห็นแกลลี่ที่กำลังรอรับยาอยู่ตรงโซนให้นั่งรอ ในมือมีสุนัขพันธุ์ปอมเปอเรเนียน อีกมือมีสายจูง
 
แต่ถึงโทมัสไม่เห็นอีกฝ่าย แกลลี่ก็เห็นเขาแล้ว และชายหน้าตาบอกบุญไม่รับก็เลือกที่จะเดินออกไปเงียบๆหลังรับยามากกว่าเข้าไปทักทายโทมัส
 
อย่างไรก็ตาม เมื่อกลับถึงบ้าน แกลลี่ก็หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์อีเมลล์ส่งหามินโฮ
 
 
 
 
"โทมัส! อย่าลืมซื้อแครอทมาด้วยนะ"
 
"ไม่ลืมอยู่แล้วน่า"
 
โทมัสบอกแม่ของตนก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์และกุญแจรถ แล้วขับรถออกจากบ้านไป
 
วันนี้คุณพ่อของเขามีนัดไปพบแพทย์ โทมัสเลยจัดแจงออกไปทำธุระซื้อของสดเข้าบ้านให้มารดาในขณะที่อีกฝ่ายพาบิดาของเขาไปโรงพยาบาล ชายผมน้ำตาลผิวปากเล็กน้อยขณะขับรถไปที่ซุปเปอร์มารเก็ตใกล้บ้าน
 
 
เมื่อไปถึง โทมัสก็เดินไปเอารถเข็นแล้วก็เริ่มเดินไปตามชั้นวางต่างๆ ในมือมีรายการของสดที่ต้องซื้อโดยไม่ลืมจะหยิบปากกมาจดยุกยิกเพิ่มคำว่า 'แครอท' ลงไปด้วย
 
ชายผมน้ำตาลฮัมเพลงพลางหยิบขนมขบเคี้ยวลงในรถเข็นก่อนเพราะมันใกล้มือ ก่อนจะไปต่อที่ชั้นผัก เขาเริ่มด้วยแครอท ผักกาด หัวหอม ก่อนจะไล่ไปเรื่อยตามรายการ แล้วไปต่อที่เนื้อสัตว์
 
เดินวนรอบเดียวก็ได้ของที่ต้องการในโซนเนื้อสัตว์มาครบ โทมัสจึงไปต่อที่โซนสุดท้าย โซนชั้นวางนมและไอศครีม เขาหยิบนมใส่ลงในรถเข็นจำนวนหนึ่ง ก่อนจะเปิดตู้ไอศครีมเพื่อเลือกว่าจะเอารสอะไรดี
 
"รสนมดีไหม? เห็นว่าสมัยมัธยมนายชอบน่าดู"
 
เสียงคุ้นเคยเอ่ยขึ้นข้างๆ เสียงที่ทำให้โทมัสหันขวับไปในทันที และภาพที่เห็นคือมินโฮยืนอยู่ข้างๆเขา มือหนึ่งถือตะกร้าใส่ของจากชั้นวาง รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าคม รอยยิ้มที่ทำให้ใครต่อใครละลายได้ง่ายๆ
 
"แกลลี่ส่งเมลล์หาฉันสัปดาห์ที่แล้ว" มินโฮเอ่ยต่อเมื่อเห็นว่าเขายังนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูก "เขาเห็นนายที่โรงพยาบาลสัตว์เลยคิดว่าฉันอาจจะอยากมาที่อังกฤษเสียหน่อย"
 
"มินโฮ..."
 
โทมัสบังคับตนเองให้พูดออกไปในที่สุด แต่ก็พูดได้แค่นั้น มือไม้อ่อนไปหมดจนทำอะไรไม่ถูก
 
"โทมัส" มินโฮขยับมาหาเขาเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทฉายแววกังวลและไม่มั่นใจ "โทมัส ฉันรู้ว่าฉันโคตรแย่ที่หายไปแบบนั้น และฉันเสียใจจริงๆ"
 
โทมัสจ้องตาอีกฝ่าย เขาไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ ตอนแรกเขาเคยคิดเอาไว้ว่าถ้าเจอมินโฮอีกจะอบรมอีกฝ่ายเสียยกสองยกเพื่อให้คุ้มกับการที่จู่ๆก็หายไปแบบไม่บอกไม่กล่าว แต่เมื่อได้มาเจอจริงๆเขากลับไม่รู้สึกอย่างทำอย่างนั้นแม้แต่น้อย แค่เห็นมินโฮ แค่เห็นว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดี แค่นี้ก็พอแล้ว
 
"โทมัส..."
 
"หุบปาก"
 
มินโฮพยายามพูดต่อแต่โทมัสตัดบทอีกฝ่ายก่อนจะก้าวเข้าไปแล้วมินโฮแน่น
 
"คิดถึงมาก" โทมัสเอ่ยแม้เสียงจะอู้อี้เพราะใบหน้าเขาซุกอยู่กับบ่าอีกฝ่าย "กว่าจะกลับมานะไอ้เวรเอ้ย"
 
"คิดถึงเหมือนกัน"
 
มินโฮเอ่ยตอบ กอดโทมัสเอาไว้แน่นเช่นกัน ก่อนที่ชายผมน้ำตาลจะเงยหน้าขึ้นแล้วดึงเขาลงมาจูบ
 
 
 
 
"แล้วนี้จะหายไปไหนอีกมั้ย?"
 
"ไม่แล้วล่ะ" มินโฮส่ายศีรษะ ประคองสะโพกของอีกฝ่ายไว้ขณะที่โทมัสโยกเอวขย่มสะโพกบนกายเขา "คิดอยู่นานแล้วว่าอยากจะมาหานาย แต่ได้ข่าวว่ากลับไปที่อังกฤษ แต่ก็ไม่รู้ว่านายอยู่ที่ไหน ไม่อยากใช้วิธีแฮคเข้าระบบที่ไหนอีกแล้ว"
 
"แล้วไงต่อ?"
 
โทมัสถาม น้ำเสียงแหบต่ำเล็กน้อยขณะครางแผ่วๆในลำคอไปด้วย สองมือเท้าไว้กับบ่ามินโฮ ทั้งเพื่อทรงตัวและเพื่อบอกให้อีกฝ่ายอย่าพึ่งคิดจะคุมเกมในคืนนี้
 
"ก็เลย..." มินโฮชะงักไปเล็กน้อยเมื่อโทมัสกดสะโพกบดเบียดลงมาด้วยจังหวะที่แรงกว่าเดิม แต่ก็ยังเอ่ยต่อได้อย่างไม่มีปัญหา "...ตอนแรกกะว่าจะไปที่ซานฟรานโซเกียวแล้วติดต่อนายผ่านทางป้า วางแผนแล้วว่าจะกลับไปอยู่ที่นั่นเดือนหน้า แต่แกลลี่มาเห็นนายก่อน"
 
"แล้วไงต่อ?"
 
ชายผมน้ำตาลปรือตาเล็กน้อยขณะปล่อยมือข้างหนึ่งของตนจากบ่าของมินโฮเพื่อมาเล่นกับยอดอกของตนเอง แกล้งให้มินโฮอยู่ไม่สุข จงใจบิดสะโพกเล็กน้อยให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดมากขึ้น
 
"แกลลี่แอบตามมาดูว่าบ้านนายอยู่ไหน" มินโฮตอบ มือเอื้อมมาลูบสะโพกของโทมัสเล็กน้อย "พอหมอนั่นส่งเมลล์มา ฉันกับเทเรซ่าเลยมาที่อังกฤษ และตราบใดที่นายไม่ย้ายไปไหน ฉันก็จะอยู่ที่อังกฤษต่อไป"
 
"อืมมมม" โทมัสพยักหน้า สะบัดศีรษะเอียงคอเล็กน้อย "แล้วที่เจอที่ซุปเปอร์มาเก็ตนั่นคือนายแอบตามฉันไปจากบ้าน?"
 
"ไม่ได้ตาม ฉันพึ่งมาถึงอังกฤษเมื่อวาน" มินโฮยิ้ม "แล้ววันนี้ต้องออกไปซื้อของสด กะจะแวะไปหานายพรุ่งนี้ ไม่คิดเหมือนกันว่าจะไปเจอนายที่นั่น แต่ก็ดีที่เจอ...เนอะ"
 
คำสุดท้ายเขาทอดเสียงเล็กน้อยก่อนจะขยับสะโพกสวนขึ้นไป โทมัสครางยาวให้ได้ยินก่อนจะก้มลงไปดึงมินโฮขึ้นไปประกบจูบ มินโฮยันกายขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างประคองศีรษะของโทมัสไว้ให้จูบกับเขานานที่สุด
 
ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใครจนถึงเวลาที่ต้องผละออกจากกันเพื่ออากาศหายใจ ก่อนที่โทมัสจะขยับกายด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นและกระแทกกระทั้นราวกับไม่กลัวตนเองจะชอกช้ำ มินโฮคำรามในลำคอก่อนจะขยับสะโพกประสานไปกับอีกฝ่ายและเรียกเสียงครางอย่างพอใจของโทมัสออกมาได้ในทุกๆจังหวะ
 
 
พวกเขากอดกันแน่นเมื่อปีนบันไดแตะถึงสวรรค์ ก่อนจะนอนกอดก่ายกันระหว่างรอให้ลมหายใจกลับมาเป็นปกติ โทมัสนอนหนุนอกของมินโฮ ฟังเสียงหัวใจของอีกฝ่าย สายตามองอพาร์ทเม้นเรียบๆที่มินโฮพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยสายตาล่องลอย ความสุขและความอิ่มเอมยังอบอวลอยู่รอบกาย
 
"ดีใจชะมัดที่นายกลับมา" โทมัสเอ่ยเบาๆ ก่อนจะแหงนหน้ามองมินโฮที่ก้มลงมองเขา "คิดถึงนายจริงๆ"
 
"ฉันก็เหมือนกัน"
 
มินโฮกระซิบตอบก่อนจะกอดโทมัสเอาไว้แน่น
 
"คราวหน้าถ้าจะหายไปไหนอีก กลับมาให้เร็วหน่อยนะ"
 
โทมัสเอ่ย ซุกหน้าพิงบ่าอีกฝ่ายอย่างสบาย ส่วนมินโฮนั้นหัวเราะในลำคอก่อนจะจูบขมับของคนในอ้อมแขนเบาๆ
 
"ไม่หายไปไหนแล้ว" มินโฮเอ่ย "จะอยู่กับนายนี่แหละ"
 
"เยี่ยม"
 
โทมัสยิ้ม รู้สึกทั้งสงบและมีความสุขที่สุดในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา และพวกเขาก็นอนอยู่สบายๆอย่างนั้นจนโทมัสขยับตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนเพื่อมองหน้าอีกฝ่ายให้ชัดๆ
 
"นี่มินโฮ" ชายผมน้ำตาลเอ่ย น้ำเสียงจริงจัง "ไหนๆนายก็มาแล้ว ยังจำเรื่องงานแข่งวิ่งเขาวงกตที่นายเคยชวนได้ใช่ไหม?"
 
"ได้สิ" ชายผมดำพยักหน้า "ทำไมเหรอ?"
 
"ลงสมัครตอนนี้ยังทันอยู่ใช่ไหม?" โทมัสยิ้ม "ฉันอยากไปวิ่งกับนายชะมัด"
 
"ทันสิ ทำไมจะไม่ทัน" มินโฮยิ้มตอบ "เหลือเวลาอีกตั้งสองเดือนให้ลงทะเบียน"
 
"ยอดเยี่ยมที่สุด"
 
โทมัสยิ้มก่อนจะดึงมินโฮเข้ามาจูบและมินโฮก็จูบตอบเขาอย่างยินดี สองมือประสานกันแน่นก่อนจะกลายเป็นอ้อมกอดอบอุ่น คำสัญญาว่าจะเดินไปด้วยกันจนสุดทาง
 
และแม้จะไม่รู้ว่ามีอะไรรอพวกเขาอยู่ในอนาคต แต่ทั้งมินโฮและโทมัสต่างไม่สนใจจะคิดถึงเพราะรู้ว่าการจับมือครั้งนี้ของพวกเขาจะไม่มีการปล่อยมืออีกแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
FIN.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
--------------------------------------
--------------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
จบไปอีกเรื่องแล้วววววว
 
เล่มนี้จะรวมเล่มไปกับเรื่อง Dream After Dream นะคะ ลงงาน MC3 และจะแถมตอนพิเศษให้ด้วยค่ะ ^^ สั่งของตามแบบฟอร์มนี้ได้เลยค่า >>แบบสั่งจองรวมเล่ม<< โดยจะทยอยส่งเมลล์ตอบกลับตอนต้นเดือนมิถุนายนนะคะ และสามารถสั่งจองได้ถึงวันที่ 19 มิถุนายน 2557 ค่ะ ^^ [แต่ถ้ามีคนต้องการรวมเล่มเพิ่ม จะเปิดรอบไปรษณีย์รอบที่สองหลังจบงาน Movie Carnival 3 นะคะ] และรายละเอียดของการรวมเล่มสามารถดูได้ตามลิ้งค์นี้เลยค่ะ >>รายละเอียด<<
 
 
 
 
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอีกครั้งนะคะ //โค้งงามๆ
 
 
แวะมาทักทายกันที่เพจได้เสมอๆนะคะ (ลิ้งค์ไปที่เพจตามนี้เลยค่ะ Kamaleen )
 
 
 
 
เจอกันเอนทรี่หน้าค่า XD

Comment

Comment:

Tweet

อปป้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
กว่าจะกลับมานานมากกกก รอรากงอกฮืออออ
แต่กลับมาก้ดีแล้ววว
ขำแกลลี่เลี้ยงบอม 555 พ่อหนุ่มใจโหดกับเจ้าหมาบ๊องแบ๊วว

#2 By bam on 2015-05-15 14:53

เป็นเรื่องที่น่าสนใจดีนี่ 
open-mounthed smile confused smile sad smile
ฝากด้วยนร๊า สติ๊กเกอร์ไลน์น่ารักกวนๆ ขอบคุณจร้า เวอร์ชั่นคำพูดภาษาไทย คลิก >> https://store.line.me/stickershop/product/1083371/en  เวอร์ชั่นไม่มีคำพูด คลิก >> https://store.line.me/stickershop/product/1083387/en

#1 By (125.24.61.242|125.24.61.242) on 2015-05-14 19:40