Dream After Dream - Big Hero 6 fan-fiction [Tadashi/Hiro] 14/15

posted on 11 May 2015 09:25 by kamaleen in BigHero6 directory Fiction
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Dream after dream - Big Hero 6 fan-fiction
 
 
Pairing : Tadashi/Hiro
 
Warning : Yaoi, Incest, Drama, Violence, language, PG-15, AU, Fantasy, original characters, feat. The Maze Runner, feat. How To Train Your Dragon2, แฟนฟิคชั่นนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล เหตุการณ์ หรือ สถานที่จริง ใดๆทั้งสิ้น
 
ตอนก่อนหน้านี้ : Chapter XIII: Executioner 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Chapter XIV: Reminiscent Objects
 
 
 
 
 
 
 
 
No matter how much suffering you went through, you never wanted to let go of those memories.” 
 
Haruki Murakami
 
 
 
 
 
 
 
 
เสียงนาฬิกาปลุกเรียกให้เขาตื่นจากนิทรา มือกว้างเอื้อมขึ้นมาตะปบให้นาฬิกาหยุดส่งเสียงก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากที่นอน บิดขี้เกียจเล็กน้อยพอให้กล้ามเนื้อคล้ายอาการปวดเมื่อย ก่อนจะลุกจากเตียงโดยระวังไม่ให้คนที่นอนอยู่ในห้องด้วยตื่น
 
ทาดาชิบิดขี้เกียจอีกครั้งขณะหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ อากาศยังไม่หนาวเกินไปที่จะทำให้การอาบน้ำตอนเช้าเป็นเรื่องทรมาน แม้ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้ามันอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม
 
ภายนอกหน้าต่าง ใบไม้ตามต้นไม้รอบๆยังคงร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง รอบกายพวกเขาเป็นทิวทัศน์กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาของทุ่งหญ้าสีเขียวขจี ห่างออกไปหน่อยเป็นตัวหมู่บ้าน สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยหุบเขา ไม่เชิงตัดขาดจากโลกภายนอก แค่สงบพอให้พวกเขาได้พักผ่อนและมีเวลาคิดทบทวนสิ่งต่างๆ
 
สถานที่ที่เขามาอยู่คือหุบเขา Lauterbrunnen หุบเขาชื่อดังของสวิตเซอร์แลนด์ เป็นสถานที่ที่มีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาอย่างสม่ำเสมอโดยเฉพาะช่วงที่อากาศอุ่น แต่ถึงจะมีนักท่องเที่ยวแวะมาบ่อยๆ สถานที่แห่งนี้ก็ยังเงียบสงบมากกว่าสถานที่ตามเมืองหลวงอยู่มากทีเดียว
 
ต้องขอบคุณฟรายแพนที่มีเพื่อนมากมายหลายประเทศ ทำให้การหาที่อยู่ใหม่ของพวกเขานั้นเป็นไปได้ง่ายกว่าที่คิด ทาดาชิและฟรายแพนจึงได้มาอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์เป็นการชั่วคราวในขณะที่แกลลี่กับคลินต์ไปอังกฤษ เห็นหน้าบึ้งๆอย่างนั้น แต่เพื่อนของแกลลี่ที่อังกฤษน่ะมีเยอะกว่าที่คาด ส่วนมินโฮนั้นพาเทเรซ่ากลับไปยังบ้านเกิดเขาที่เกาหลี
 
พวกเขาติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราวและใช้เวลาส่วนมาไปกับการทำตัวสบายๆ พักผ่อน หลังจากงานหนักหนาสาหัสมาตั้งแต่ออกจาก WICKED ซึ่งตอนนี้องค์กรนั้นก็ล่มสลายไปแล้วอย่างสมบูรณ์ ผลงานของพวกเขาถูกบรรจุอยู่ในการทำงานของกองตำรวจ เป็นความลับที่จะถูกปิดตายไปตลอดกาล แต่ไม่มีใครมีปัญหา ออกจะยินดีเสียด้วยซ้ำที่พวกเขาไม่ถูกนำไปออกข่าว
 
แต่ทาดาชิรู้ว่าเขาจะไม่อยู่ที่นี่นานมากนัก ฟรายแพนดูมีความสุขกับการทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟที่โรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองซึ่งเปิดเอาไว้รับรองนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ อันที่จริงทาดาชิก็มีความสุขดีในแผนกทำงานซักรีดที่นั่น แต่เขารู้ว่าเขาต้องกลับไปที่ซานฟรานโซเกียว เขาปล่อยเรื่องเอาไว้ค้างคามากเกินไป เพียงแต่มันอาจจะยังไม่ถึงเวลา พวกตำรวจอาจจะยังมองหาเขาอยู่
 
ชายหนุ่มถอนหายใจ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะไปปลุกฟรายแพนที่นอนห้องเดียวกันว่าได้เวลาเตรียมตัวไปทำงานแล้ว
 
 
วันนี้ก็เป็นวันปกติอีกวัน ทาดาชิทำงานต่างๆอย่างใส่ใจและสุภาพอ่อนน้อมกับพนักงานทุกคนที่นั่น
 
หลังจากเลิกงานชายหนุ่มก็ไปทานข้าวกับฟรายแพน ก่อนจะเดินทางกลับที่พักซึ่งเป็นบ้านของเพื่อนฟรายแพน เจ้าของบ้านเป็นชายวัยกลางคนอารมณ์ดีทำงานอยู่ที่สถานีรถไฟในเมือง และทาดาชิก็ยอมรับว่าฟรายแพนนั้นหาเพื่อนได้ทุกเพศทุกวัยจริงๆ
 
สิ่งที่ทาดาชิทำทุกวันก่อนนอนคือตอบอีเมลล์ของมินโฮ เทเรซ่า แกรี่ และ คลินต์ ถึงตอนนี้พวกเขาจะปลอดภัย แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอๆเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุขดิบและเรื่องอื่นๆ คืนนั้นทาดาชิลังเลเล็กน้อยว่าเขาควรจะบอกคนอื่นๆเรื่องแฟนการกลับไปยังซานฟรานโซเกียวของเขาเลยดีไหม แต่ก็ตัดสินใจเก็บเอาไว้ก่อน เอาให้แน่ใจก่อนว่าจะไปวันไหนอย่างไรค่อยบอก
 
 
 
 
 
 
"เดินทางดีๆนะ"
 
"ค้าบบบ"
 
"อย่าไปซนที่ไหนล่ะเฟรด อ้อ ฝากดูฮิโระด้วยนะ"
 
"ไม่มีปัญหาครับ! มาเถอะฮิโระ ทริปนี้จะต้องสุดยอดแน่นอน!"
 
ฮิโระโบกมือลาน้าของตนก่อนจะก้าวขึ้นเครื่องบินไปพร้อมกับเฟรด มือกำสายสะพายของกระเป๋าแน่น หันไปยิ้มให้น้าของเขาที่ตามมาส่งที่สนามบินก่อนที่ประตูของเครื่องบินส่วนตัวขนาดกะทัดรัดแต่หรูหราและทันสมัยจะปิดลง
 
"นั่งลงและรัดเข็มขัดเลยฮิโระ" เฟรดผู้มาชวนฮิโระออกไปเที่ยวต่างประเทศเอ่ยพลางพาตัวเองไปกระโดดโลกเต้นบนเก้าอี้ยาวของเครื่องบินตรงโซนที่มีโต๊ะสำหรับรับประทานอาหาร "มันต้องเป็นทริปที่สุดยอดแน่นอน ฉันการันตีเลย จะว่าไปก็แอบเสียดายนะเนี่ยที่คนอื่นไม่ว่างมา แต่ไม่ต้องห่วง พวกเขาจะได้ของฝากและรูปถ่ายเด็ดๆจากพวกเราไปแน่!"
 
"เยี่ยมเลย"
 
ฮิโระพยักหน้าพลางนั่งลงแล้วรัดเข็มขัด ในขณะที่คนที่บอกให้เขารัดเข็มขัดนั้นกลับเดินกระโดดโลดเต้นไปมาจนพ่อบ้านของอีกฝ่ายเดินมาจัดแจงจับนั่งแล้วรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย
 
 
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว เฟรดชวนเขาและคนอื่นๆไปเที่ยวต่างประเทศกันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็ม แต่มีแค่ฮิโระที่ว่างไป จึงลงท้ายที่มีแค่ฮิโระกับเฟรดไปกันสองคน โดยทั้งคู่จะเดินทางไปด้วยเครื่องบินส่วนตัวของที่บ้านเฟรด และพ่อบ้านของอีกฝ่ายที่เดินหน้านิ่งๆตามขึ้นเครื่องมา
 
เป้าหมายแรกของพวกเขาคือที่ทางใต้ของฝรั่งเศส ก่อนจะไปสวิตเซอร์แลนด์ แล้วจบที่เยอรมัน อันที่จริงฮิโระไม่ค่อยมั่นใจหรอกว่าเฟรดจะพาเขาเที่ยวได้ แต่เห็นหน้าพ่อบ้านของอีกฝ่ายแล้วก็เกิดความมั่นใจในทันทีว่าอย่างไรเขาก็คงไม่หลงแน่นอน
 
 
หลังจากเครื่องเทคออฟได้สักพัก จิตใจของฮิโระก็เริ่มล่องลอยไปเรื่องอื่นนอกจากเรื่องสถานที่เที่ยวที่เขากับเฟรดกำลังจะไป ความคิดของเขาวนไปที่ทาดาชิ
 
ทาดาชิขาดการติดต่อไปหลายเดือนแล้ว ฮิโระติดต่ออีกฝ่ายไม่ได้ ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน ไปดูที่คฤหาสน์ที่ทาดาชิเคยพาเขาไป คฤหาสน์นั้นก็ว่างเปล่า และเมื่อเขากลับไปอีกทีในอีกสัปดาห์ต่อมาก็ปรากฏว่าถูกขายให้กับคนอื่นไปแล้วโดยผู้ขายคือธนาคาร พอจะไปถามเอากับธนาคารก็ไม่ได้อะไรทั้งสิ้นเพราะถือว่าเขากำลังล้วงความลับ เกือบโดนตำรวจลากไปสอบประวัติแล้วด้วยซ้ำ นับจากนั้นฮิโระจึงเลิกตามหาผู้ขายอีก และได้แต่หวังว่าทาดาชิจะปลอดภัยดี
 
 
หมู่เมฆปรากฏสู่สายตาเมื่อบินขึ้นมาได้สูงพอ เฟรดถอดเข็มขัดแล้วเรียกเขาไปที่โซนครัวของเครื่องเพื่อหามื้อเที่ยงทาน และฮิโระก็ตามอีกฝ่ายไปเพราะเขาเองก็ยังไม่ได้ทานมื้อเที่ยงมา และต้องยอมรับเลยว่าอาหารฝีมือพ่อบ้านของเฟรดนั้นอร่อยเหาะ
 
 
 
 
 
 
"สวัสดีทาดาชิ"
 
"สวัสดีครับ"
 
ทาดาชิผงกหัวให้กับเพื่อนร่วมงานของเขาขณะถอดกระเป๋าสะพายของตนออกจากบ่าแล้วเปิดประตูล๊อกเกอร์เพื่อเก็บของ วันนี้ก็เป็นวันทำงานธรรมดาอีกวัน ลูกค้าในโรงแรมไม่ได้เยอะมากแต่ก็ไม่ได้น้อยเพราะอากาศยังดีพอให้ใครต่อใครมาเที่ยวเล่นได้เรื่อยๆ
 
ชายหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะออกทำงานตามเวลา เริ่มด้วยการไปดูแลผ้าที่ห้องซักล้างเพื่อจัดการกับผ้าของเก่า  ตามด้วยเก็บผ่้าที่ตากเอาไว้พับแล้วเรียงเป็นกองให้เรียบร้อย จากนั้นก็ต่อด้วยการเดินขึ้นไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและผ้าห่มตามห้องพักต่างๆที่ขึ้นป้ายว่าให้เข้าไปเปลี่ยนได้
 
 
ทาดาชิเข็นรถไปตามทางเดินและแวะเปลี่ยนผ้าห่มกับผ้าปูที่นอนตามห้องที่เขาต้องเปลี่ยน มันควรจะเป็นงานธรรมดาทั่วๆไปที่ไม่น่ามีอะไรเซอร์ไพรส์ จนกระทั่งทาดาชิไปถึงห้องนอนห้องหนึ่ง
 
ไม่มีคนอยู่ในห้องเมื่อเขาเข้าไป ทาดาชิก็จัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนตามปกติโดยไม่สนใจของที่วางอยู่ในห้อง แต่ตอนที่เขาหมุนตัวจะกลับ สายตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นตาเอามากๆ
 
'กระเป๋าเป้ของฮิโระ'
 
เสียงเล็กๆดังขึ้นมาในหัว เขาไม่แน่ใจว่าตนเองจำอะไรได้บ้าง
 
ทาดาชิจำไม่ได้ว่าเคยเห็นเป้ใบนี้ที่ไหน แต่ความทรงจำในส่วนลึกของสมองตะโกนบอกเขาว่ากระเป๋าเป้ใบนี้เป็นของน้องชายเขาแน่นอนไม่ผิดเพี้ยน ทั้งร่องรอยขูดขีด รอยขาด และรอยเลอะที่น้องชายของเขาไม่ยอมเอาไปซักจนคราบมันติดแน่นซักไม่ออกไปแล้ว
 
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ปกติเขาจะไม่สนใจของของลูกค้าแม้แต่นิดเดียวเพราะนั่นเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง แต่ครั้งนี้ทาดาชิอดไม่ได้ต้องขอเข้าไปดูใกล้ๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นของบางอย่างด้านใน สมุดบันทึกที่เปิดกางอยู่ของฮิโระ สมุดบันทึกที่เขาจำได้ว่าเคยเห็นบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายตอนไปหาที่ห้องนอน
 
"ฮิโระ..."
 
ทาดาชิเอ่ยเบาๆก่อนจะมองรอบๆห้องอีกครั้ง ห้องนี้เป็นห้องใหญ่ มีเตียงสองเตียงและโซนนั่งเล่น ข้าวของอีกกองนั่นก็ดูคุ้นตา เขาไม่แน่ใจว่าเป็นของมี่ แต่จากการดูเสื้อผ้าที่ระเกะระกะออกมานอกกระเป๋าแล้ว น่าจะเป็นของเฟรดแน่นอน
 
'ฮิโระกับเฟรดมาที่นี่'
 
ทาดาชิกลืนน้ำลาย เขายืนทำอะไรไม่ถูกไปสักพักก่อนจะรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องอื่นเปิดและปิดลง นั่นแหละเขาถึงรีบจัดแจงเปลี่ยนผ้าปูที่นอนต่อให้เสร็จแล้วรีบไปจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ห้องถัดไปโดยพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
แต่ในใจเขาวุ่นวายไปหมด และทาดาชิก็ครุ่นคิดไปตลอดการเดินเปลี่ยนผ้าปูที่นอนของแต่ละห้องที่เหลือว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี
 
เขาควรจะไปหาฮิโระรึเปล่า? หรือจะปล่อยไปอย่างนี้ คอยระวังไม่ให้เจอก็พอ?
 
จะว่าไป ถ้าเขาไปหาฮิโระตอนนี้จะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า? จะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรือไม่?
 
และคำถามข้อสุดท้าย เรื่องระหว่างเขากับอีกฝ่าย เขาจะทำอย่างไรกับทั้งความสัมพันธ์ที่คลุมเครือและอนาคตต่อจากนี้?
 
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายแล้วสะบัดศีรษะไปมา
 
เขาเข็นรถไปจนสุดทางเดิน แล้วพาผ้าที่ต้องซักลงไปที่ห้องซักรีดผ่านทางลิฟต์สำหรับขนของ สายตามองไปยังผนังเปล่าๆข้างหน้า ก่อนจะมองไปยังผ้าปูที่นอนที่เขาเก็บมา
 
ผ้าปูที่ยับยู่ สีขาวสะอาด มีรอยเลอะเล็กน้อย ไม่แน่ในว่าคนที่มานอนก่อนหน้านี้เอาของกินขึ้นมาทานบนเตียงหรือไม่เพราะผ้าปูมีคราบเลอะนิดหน่อย
 
ทาดาชิมองผ้าปูเตียงนั้น ก่อนจะคิดถึงเรื่องของตนเอง
 
ความสัมพันธ์ของเขากับฮิโระตอนนี้ไม่ราบรื่น แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเคยบริสุทธิ์ แต่เวลาที่ผ่านไป เรื่องราวที่เกิดขึ้นก็นำความมัวหมองมา ความมืดมน แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะผ่านมันไปไม่ได้
 
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อสุดท้ายเขาตัดสินใจแล้วว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
 
แต่เขาจะไม่ทำพลาดด้วยการตัดสินอนาคตทั้งๆที่ยังไม่ได้ลองใช้โอกาสที่ได้รับแน่นอน
 
 
 
 
 
 
"ว้าว ที่นี่สวยสุดๆไปเลย"
 
"ใช่ไหมล่ะ ยอดเยี่ยมเลยสำหรับการถ่ายภาพเก็บไปฝากพวกที่ซานฟรานโซเกียว"
 
เฟรดเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสขณะวิ่งนำฮิโระไปตามเส้นทางเดินขึ้นเนินเขา ส่วนฮิโระรีบเดินตามอีกฝ่ายไปพร้อมกับเก็บภาพไปด้วย และเขาตั้งใจว่าจะส่งภาพทั้งหมดนี้ให้กับน้าแคสทันทีที่กลับไปที่โรงแรมและได้โอกาสใช้อินเตอร์เน็ตไร้สายของที่นั่น
 
ตอนนี้ฮิโระกับเฟรดอยู่ที่หุบเขา Lauterbrunnen ของสวิตเซอร์แลนด์ และที่นี่ก็ไม่ทำให้ฮิโระผิดหวัง ทั้งอากาศดีๆ ทิวทัศน์เขียวขจีสวยงาม การเดินทางที่ไม่ยากลำบาก และบ้านเมืองสวยๆ บอกเลยว่าเมืองที่นี่ทำให้ฮิโระประทับใจหลายอย่าง แค่มองจากหน้าต่างของห้องที่โรงแรมยังเห็นความสวยงามของสถานที่เลย
 
เฟรดวิ่งนำเขาไปยังยอดเนินโดยมีพ่อบ้านของพวกเขาเดินตามมาอย่างสม่ำเสมอ ฮิโระเดินตามอีกฝ่ายไป หอบไปเล็กน้อยขณะที่มือของเขานั้นกำกล้องแน่น อดคิดไม่ได้ว่าสักวันเขาก็อยากจะพาน้าแคสมาเที่ยวที่นี่ และก็อดคิดว่าคงจะดีไม่น้อยถ้าพวกเขาได้มาด้วยกันครบทุกคน
 
ครบทุกคนที่ว่านั้นรวมถึงทาดาชิด้วย
 
คิดถึงทาดาชิแล้วฮิโระก็ได้แต่ถอนหายใจอีกครั้ง แต่เขาก็ยิ้มออกมาขณะมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า
 
"หวังว่าพี่จะได้เห็นวิวสวยๆแบบนี้เหมือนกันนะ" ฮิโระเอ่ยขึ้นเรียบๆ สายตาทอดมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า "จริงๆผมก็แอบหวังว่าจะเจอพี่ระหว่างท่องเที่ยว เผื่อพี่จะมากบดานอยู่ที่ยุโรป หวังว่านะ"
 
ไม่มีเสียงตอบรับจากวิวทิวทัศน์สวยงามตรงหน้า เฟรดนั้นวิ่งนำไปไกลแล้ว และตอนนี้กำลังพูดเรื่องสถานที่ทานอาหารเย็นของพวกเขากับพ่อบ้านที่รับฟังอย่างสงบว่าเฟรดวางแผนอะไรไว้บ้าง
 
"ผมคิดถึงพี่จัง"
 
ฮิโระเอ่ยกับทิวทัศน์ตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะเก็บภาพตบท้ายอีกภาพแล้วรีบวิ่งตามเฟรดไป เขาไม่อยากคลาดกับอีกฝ่าย และที่สำคัญคือไม่อยากพลาดวิวสวยๆของที่นี่อีกหลายจุด ฮิโระอยากจะเที่ยวไปให้ทั่วเมืองก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินและเก็บภาพให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
TBC.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
--------------------------------
--------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
จะจบแล้วววว
 
ตอนหน้าก็จบแล้วค่า
 
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอีกครั้งนะคะ //โค้งงามๆ
 
 
แวะมาทักทายกันที่เพจได้เสมอๆนะคะ (ลิ้งค์ไปที่เพจตามนี้เลยค่ะ Kamaleen )
 
 
 
 
เจอกันเอนทรี่หน้าค่า XD

Comment

Comment:

Tweet

ฝากด้วยนร๊า สติ๊กเกอร์ไลน์น่ารักกวนๆ ขอบคุณจร้า
เวอร์ชั่นคำพูดภาษาไทย คลิก >> https://store.line.me/stickershop/product/1083371/en 
เวอร์ชั่นไม่มีคำพูด คลิก >> https://store.line.me/stickershop/product/1083387/en

#3 By (1.20.137.124|1.20.137.124) on 2015-05-13 05:51

มาเม้นในexteenเลยล่ะกันเน๊อะะะะ บอกตามตรงคือใจหายนิดๆง่ะที่เรื่องนี้จะจบแล้วเพราะเรื่องนี้ดีงามจริงๆ ฟิคคู่นี้ที่พี่แต่งสนุกและดีงามทุกเรื่องเลยจริงๆปริ่มมากเลยล่ะ! ตอนนี้เกิดขึ้นหลังจากที่พี่ทาดาชิชิ่งหนี(?)ฮิโระมากลบดานที่สวิซและเผอิญเพราะโชคชะตา(หรือพี่ลิขิตไว้555)ทำให้ 2 คนนี้จะได้เจอกันอีกแน่นอนนนนนนรวมถึงเฟรดด้วยนะ!เราไม่ลืมนายหรอก555 สู้ๆนะะะะ

#2 By prabbithole on 2015-05-12 21:57

มาเม้นในexteenเลยล่ะกันเน๊อะะะะ บอกตามตรงคือใจหายนิดๆง่ะที่เรื่องนี้จะจบแล้วเพราะเรื่องนี้ดีงามจริงๆ ฟิคคู่นี้ที่พี่แต่งสนุกและดีงามทุกเรื่องเลยจริงๆปริ่มมากเลยล่ะ! ตอนนี้เกิดขึ้นหลังจากที่พี่ทาดาชิชิ่งหนี(?)ฮิโระมากลบดานที่สวิซและเผอิญเพราะโชคชะตา(หรือพี่ลิขิตไว้555)ทำให้ 2 คนนี้จะได้เจอกันอีกแน่นอนนนนนนรวมถึงเฟรดด้วยนะ!เราไม่ลืมนายหรอก555 สู้ๆนะะะะ

#1 By prabbithole on 2015-05-12 21:57