Kingsman fan-fiction - Passion [Harry/Eggsy] 4/5

posted on 09 May 2015 14:11 by kamaleen in Kingsman directory Fiction
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kingsman: The Secret Service fan-fiction - Passion
 
Pairing : Harry Hart/Gary 'Eggsy' Unwin
 
Warning : Yaoi, Humor, Drama, Violence, language, PG-15, original characters, แฟนฟิคชั่นนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบุคคล เหตุการณ์ หรือ สถานที่จริง ใดๆทั้งสิ้น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Chapter IV
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ชาหอมๆ กลิ่นดอกไม้จางๆในสายลม อากาศเย็นสบาย มีแดดเล็กน้อย ไม่หนาวหรือร้อนเกินไป เวลาเหมาะที่สุดในการพักผ่อนที่ศาลาริมน้ำ
 
หงส์สองสามคู่ว่ายวนอยู่ให้เห็น สีขาวสะอาดของพวกมันโดดเด่นต่อสายตาของผู้พบเห็น
 
"ให้ตายเถอะแฮร์รี่ นี่มันอย่างกับออกมาจากเทพนิยายเลยเนอะ"
 
ชายหนุ่มในชุดสูทไม่ผูกไทที่นั่งอยู่ตรงข้ามชายสูงวัยกว่าเอ่ยพร้อมสีหน้าบนรอยยิ้ม ใครจะไปคิดล่ะว่าแฮร์รี่จะแอบเอาเงินเก็บไปสร้างบ้านริมน้ำที่แถบชนบทเอาไว้เพื่อหนีมาพักผ่อน แถมยังติดสระน้ำตามธรรมชาติขนาดกลางที่มีวิวสวยๆให้เห็นอีกต่างหาก
 
"เทพนิยายต่างหากที่สร้าวมาจากของจริง" แฮร์รี่ในชุดสบายๆโบกมือเหมือนจะปัดคำพูดของเอ็กซี่ออกไป มือคนถ้วยชาด้วยสีหน้าครุ่นคิด "แต่ฉันก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าที่นี่สวยจริง และถ้าแถวนี้ก็มักจะมีคนมาเก็บภาพชมบรรยากาศอยู่เรื่อยๆ"
 
"ผมก็เห็นอยู่ตอนมาที่นี่" เอ็กซี่ยิ้ม ลุกขึ้นไปนั่งเล่นบนราวกั้นของศาลาราวกับว่าตนเองเป็นเด็กตัวเบาโดยไม่สนใจคิ้วที่ขมวดมุ่นของแฮร์รี่ต่อการกระทำของเขา "น่าสนใจ ตอนเย็นนี้เราไปเดินเล่นกันดีไหมลุง?"
 
"ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น" แฮร์รี่ถอนหายใจ "และจะดีมากถ้าเธอช่วยลงมาจากราวกั้นนั่น ไม้ที่ทำเป็นของแท้แต่ก็สร้างเมื่อเกือบร้อยปีที่แล้ว และช่างซ่อมที่มีฝีมือเดี๋ยวนี้ก็หายากขึ้นทุกที"
 
"ครับอาเธอร์"
 
เอ็กซี่กลอกตาใส่เขาแต่ก็ยอมเลื่อนตัวลงจากราวกั้นแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะดีๆ มือเนียนหยิบถ้วยชาขึ้นมาคนบ้าง และถ้าแฮร์รี่ไม่ได้รู้จักเด็กหนุ่มดี เขาก็คงไม่รู้ว่าเอ็กซี่กำลังทำท่าคนชาเลียนแบบเขามากกว่าจะสนใจคนชาจริงๆ
 
"เอ็กซี่" แฮร์รี่เอ่ย "เอาจริงๆนะ ฉันไม่คิดว่าการมาอยู่ Kingsman จะทำให้มารยาทของเธอดีงามขึ้นสักเท่าไหร่เลยนะ"
 
"ไม่อยู่แล้วล่ะ" เอ็กซี่หัวเราะ "ไม่เอาน่าแฮร์รี่ อย่าทำเครียดไปสิ ผมแค่มีความรู้สึกว่าองค์กรเราขาดสีสัน มีแต่คนทำหน้าบึ้งถมึงทึงไปหมด ผมเลยอยากให้ที่นี่มีอะไรมากกว่าภาพขาวดำเดินไปเดินมาน่ะ"
 
"ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องบอกว่าเธอทำได้ดี" แฮร์รี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มแบบที่เก็บไว้ให้กับคนสำคัญเท่านั้นและมีไม่กี่คนที่จะได้เห็น ก่อนที่สายตาเขาจะทอดมองออกไปไกลราวกับกำลังนึกถึงเรื่องราวอะไรบางอย่าง
 
"มีอะไรเหรอแฮร์รี่?" เอ็กซี่เอ่ยถาม เอียงคอเล็กน้อย "คเหมือนคุณกำลังคิดเรื่องอะไรสักอย่างที่สำคัญอยู่เลย"
 
"เอ็กซี่" แฮร์รี่เอ่ยอีกครั้ง ชายวัยกลางคนหันมาสบตาเด็กหนุ่มที่พึ่งได้เป็น Kingsman ได้ไม่ถึงหนึ่งปี "นอกจากสาเหตุที่ฉันอยากให้เธอได้เป็น Kingsman เพราะเธอมีความสามารถที่จะเป็นได้แล้ว เธอยังทำให้ฉันนึกถึงอดีตแลนซาล๊อตที่เราเสียไป เขาเป็นคนร่าเริงและไม่ยึกถือกฏเกณฑ์ เหมือนกันเธอนั่นแหละ"
 
แฮร์รี่หยุดไปเล็กน้อยเพื่อรอดูปฏิกิริยาของเอ็กซี่ และก็ดังคาด เด็กหนุ่มกำลังฟังเขาด้วยความสนใจอย่งยิ่ง
 
"ฉันคิดว่าเธอจะเป็นคนที่ 'สร้างสีสัน' ให้กับองค์กรได้" แฮร์รี่พูดต่อ รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า "และเธอก็ทำได้จริงๆ แม้จะไม่ได้ทำได้ในฐานะแลนซาล๊อตก็เถอะ"
 
"ว้าว...ไม่ยักจะรู้มาก่อนแฮะ" เอ็กซี่ตอบกลับมาด้วยเสียงตื่นเต้นจนแฮร์รี่อดคิดถึงลูกสุนัขโกลเด้นขนฟูทำดวงตาวิ้งวั้งใส่เขาไม่ได้ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "แต่ถึงผมจะไม่ได้ใช้ชื่อแลนซาล๊อต ผมกล้าพูดเลยว่า 'กาลาฮัด' คนนี้จะเป็นคนที่สร้างสีสันให้องค์กรเอง และเผลอๆผมอาจจะเป็นกาลาฮัดที่เจ๋งที่สุดก็เป็นได้นะ"
 
"ไม่เอาน่าเอ็กซี่"
 
แฮร์รี่พยายามจะปั้นหน้าให้เคร่งขรึมจริงจัง แต่สุดท้ายเขาก็หัวเราะออกมาอยู่ดี จะว่าไป ใครบ้างที่มาอยู่ใกล้เอ็กซี่แล้วยิ้มไม่ออกบ้าง แม้แต่เพอร์ซิวาลที่ปกติยิ้มยากยิ้มหนาและก็ไม่เคยยิ้มอีกเลยตั้งแต่แลนซาล๊อตคนก่อนจากไป พอมาอยู่ใกล้เอ็กซี่ก็ยังพอเห็นมุมปากนั่นกระดกขึ้นมาเป็นรอยยิ้มอยู่
 
 
พวกเขาพูดคุยกันต่อถึงเรื่องหลายเรื่อง อันที่จริงแฮร์รี่ตั้งใจจะชวนเอ็กซี่มาทานข้าวที่บ้านเพื่อให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนจากการทำงานเท่านั้น เขารู้ดีว่าทำงานภาคสนามมากๆมันก็มีล้าบ้าง ขนาดเขานั่งอยู่ที่ฐานแทบไม่ได้ออกแรงทำอะไรมากมายยังรู้สึกล้าจนต้องไปที่โรงยิมเพื่อออกกำลังกายเอาพลังงานส่วนเกินออกอยู่เรื่อยๆ
 
แต่จะให้บอกว่าชวนมาทานอาหารกลางวันเพราะอยากเจอมันก็ดูจะเสียฟอร์มไปหน่อย โอเค เอาจริงๆแฮร์รี่ก็อยากเจอเอ็กซี่นั่นแหละ แต่เรื่องอะไรเขาจะบอกไปตรงๆอย่างนั้น รังแต่จะทำให้บรรยากาศมันออกประหลาดๆและทำเอาอึดอัดทั้งคู่เสียเปล่าๆ
 
มื้อเที่ยงวันนี้แฮร์รี่เป็นคนเตรียมเอง จริงๆเขาเป็นคนชอบทำอาหาร และยิ่งได้ทำอาหารให้คนที่ห่วงใยกินนี่ยิ่งแล้วใหญ่ แต่ความเป็นสายลับมืออาชีพทำให้แฮร์รี่ไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเมื่อเอ็กซี่ชมว่าอาหารฝีมือเขานั้นอร่อยเหาะไปเลย
 
 
หลังจากมื้ออาหารเที่ยงและการพูดคุยสบายๆที่ศาลาริมน้ำ สุดท้ายเอ็กซี่ก็ชวนเขาออกไปท่องเที่ยวในเมืองเล็กๆที่พวกเขาอยู่ตอนนี้จนได้ ขามาเอ็กซี่นั้นอยากแวะสถานที่ชมวิวหลายจุดแต่ก็ติดที่ไม่อยากสาย และสุดท้ายแฮร์รี่ก็ยักไหล่และยอมตามอีกฝ่ายออกไปเดินเล่น
 
ชายวัยกลางคนเดินเข้าบ้านไปหยิบเสื้อโค้ทสวมเผื่อไว้ก่อน ส่วนเอ็กซี่นั้นก็บ่นนิดหน่อยว่าอากาศไม่ได้หนาวขนาดนั้นแต่ก็ยังแอบมาเล่นกับกระดุมเสื้อโค้ทเขาเหมือนลูกหมาซนๆก่อนจะกลัดคืนให้แล้วเดินลั้นลาออกไปรอนอกบ้าน เป็นการกระทำที่ทำให้แฮร์รี่รู้สึกทั้งอยากถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มและขมวดคิ้วอย่างเหนื่อยใจ
 
 
พวกเขาออกเดินข้างกันไปตามถนนที่เป็นทางดิน บ้านหลายหลังตั้งอยู่ห่างกันเพื่อความเป็นส่วนตัวและเพราะพวกเขานั้นมีเนื้อที่เหลือเฟือ มีนักท่องเที่ยวเดินผ่านมาประปราย ทุกคนต่างมาเพื่อเก็บบรรยากาศความสวยงามของสถานที่ และเอ็กซี่เองก็ยิ้มแย้มไปตลอดทางจนแฮร์รี่อดยิ้มตามไม่ได้ ก็นี่เป็นครั้งแรกที่เอ็กซี่ได้มาที่ ไม่แปลกใจที่คงกำลังตื่นเต้นไม่น้อย
 
แต่แล้วฝนก็เริ่มตั้งเค้าเมื่อพวกเขาเดินไปถึงตัวเมือง แฮร์รี่จึงพาเอ็กซี่เข้าไปหลบฝนในร้านหนังสือใกล้ๆ เป็นร้านหนังสือที่มีสองชั้น ด้านนอกร้านตกแต่งด้วยเถาไม้เลื้อยทั้งจริงและปลอมที่ทำให้ร้านดูน่ารักน่าสนใจ ยิ่งด้านในตกแต่งสไตล์เทพนิยายที่ให้อารมณ์เหมือนบ้านฮอบบิทหน้าตาน่ารักด้วยแล้ว ไม่ต้องบอกเลยว่าเอ็กซี่นั้นสนใจกับร้านหนังสือนี้ขนาดไหน
 
 
"ที่นี่เจ๋งไปเลยนะ" เอ็กซี่เอ่ยกับแฮร์รี่หลังจากเขาเดินวนรอบร้านไปแล้วสองรอบด้วยความสนใจในการตกแต่งร้านโดยมีแฮร์รี่เดินตามเงียบๆ ดวงตาของเด็กหนุ่มวาววับเหมือนเด็กน้อยมาเที่ยวสวนสนุก "อยากพาแม่กับน้องมาเที่ยวที่นี่จัง"
 
"ถ้ามาช่วงฤดูร้อนจะบรรยากาศดีกว่านี้อีก" แฮร์รี่เอ่ยเสริมเรียบๆ มือกว้างดึงหนังสือเรื่องการจัดสวนเล่มหนึ่งออกมาดูอย่างสนใจกึ่งไม่สนใจ "ดอกไม้บาน และจะเห็นนกมากกว่านี้"
 
"ยอดเลย" เอ็กซี่ยิ้มกว้าง "ว่าแต่แถวนี้มีโรงแรมไหม? โรงเตี๊ยมก็ได้ ผมอยากให้แม่กับน้องมาค้างสักคืน จะได้เห็นบรรยากาศดีๆตอนเช้ากับตอนเย็นให้เต็มอิ่ม อยู่แต่ในเมืองน่ะมันแอบน่าอึดอัดนะผมว่า"
 
"น่าเสียดายว่าที่นี่ดูจะไม่มี"
 
แฮร์รี่เอ่ย วางหนังสือกลับคืนชั้นวางไป เกือบหัวเราะแล้วเมื่อเห็นสีหน้าหมาหงอยของเอ็กซี่
 
"ว้า...แย่จัง" เด็กหนุ่มยักไหล่ "คงต้องเป็นทริปเช้า-เย็นกลับสินะ"
 
"มันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นอย่างนั้นหรอก" แฮร์รี่ส่ายศีรษะ มุมปากยิ้มบางๆ "ฉันรู้จักเจ้าของที่ดินที่ไม่ห่างออกไปจากที่นี่เท่าไหร่ เขากำลังอยากขายอยู่พอดี เป็นที่ดินที่มีเนินขนาดพอดีให้ปลูกบ้าน และก็มีวิวสวยๆของสระน้ำหลังบ้านฉันอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่"
 
"จริงเหรอ?" เอ็กซี่หันขวับมา ดวงตากลับมาเป็นประกายอีกครั้ง "เจ๋งเลย! แล้วเราจะไปพบเขาเมื่อไหร่ดี?"
 
"หลังฝนหยุดแล้วกัน" แฮร์รี่รู้สึกอยากทั้งยิ้มและอยากโขกหัวเอ็กซี่ไปเบาๆ แต่เขาทำเพียงยิ้มบางๆและตีหน้านิ่งต่อไป "แล้วก็สงบสติอารมณ์หน่อย ดูไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย"
 
"ก็ตอนนี้ไม่ได้ทำงานนี่" เอ็กซี่ยักไหล่ สายตาหันไปกวาดมองหนังสือเกี่ยวกับการตกแต่งบ้านเรียบร้อย "ว่าแต่คุณคิดว่าผมควรจะสร้างบ้านให้แม่กับน้องแบบไหนดี? ขนาดเล็กกะทัดรัดน่าอยู่เป็นมิตรกับธรรมชาติ หรือใหญ่สักหน่อยและทันสมัย..."
 
แฮร์รี่ลอบถอนหายใจเบาๆ แต่เขาก็ฟังเอ็กซี่พูดไปเรื่อยพร้อมกับคอยให้คำแนะนำอีกฝ่ายไปด้วยในขณะที่เด็กหนุ่มเปิดหนังสือเกี่ยวกับการแต่งบ้านเล่มแล้วเล่มเล่าและเริ่มเลือกแล้วว่าเขาจะซื้อเล่มไหนดี
 
 
หลังจากฝนหยุดแฮร์รี่ก็พาเอ็กซี่ไปหาเศรษฐีชราผู้หนึ่งที่มีบ้านอยู่ในเมืองและมีความต้องการจะขายที่ดินผืนนั้น และหลังจากการเจรจาราวสิบนาที เศรษฐีชราก็ขายที่ดินให้เอ็กซี่อย่างยินดี จากนั้นเอ็กซี่ก็ลากแฮร์รี่กลับไปที่ร้านหนังสือเพื่อไปดูหนังสือเกี่ยวกับการแต่งบ้านต่อตามด้วยหนังสือเกี่ยวกับการแต่งสวน
 
ฝนตกลงมาอีกครั้งตอนที่พวกเขาอยู่ในร้านหนังสือ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้สนใจนัก คนหนึ่งสนใจกับการเลือกหนังสือที่ตนจะนำไปใช้เป็นแรงบันดาลใจในการแต่งบ้าน อีกคนนั้นยืนให้คำแนะนำพร้อมๆกับที่พยายามจะเก็บรอยยิ้มของตนไปด้วย
 
จนเวลาผ่านไปเกือบถึงมื้อเย็นนั่นแหละ ที่แฮร์รี่ถึงได้กระตุกแขนเอ็กซี่บอกอีกฝ่ายว่ามันได้เวลาที่พวกเขาควรจะไปได้แล้ว
 
เอ็กซี่นั้นอิดออดนิดหน่อยก่อนจะซื้อหนังสือไปหลายเล่มทีเดียว ทำให้พนักงานที่เคาเตอร์มองอย่างพอใจแม้พวกเขาจะใช้เวลาอยู่ในร้านนานหลายนานทีเดียว จากนั้นแฮร์รี่ก็พาเอ็กซี่กลับไปที่บ้านของตน พร้อมกับยืนกรานว่า Kingsman ที่ลับรหัสต่อจากเขาควรจะทานอะไรสักหน่อยก่อนกลับไปที่ลอนดอน
 
ในตอนแรกเอ็กซี่ก็อิดออดไม่อยากรบกวน แต่ก็ไม่ได้ย้ายตัวไปไหนหรือแสดงท่าทางว่าอยากกลับลอนดอนเลย จึงจบลงที่ทั้งคู่เข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็นด้วยกัน และแฮร์รี่ก็ได้โอกาสสอนวิธีการทำอาหารหลากหลายแบบให้เอ็กซี่เสียด้วยเลย
 
 
ตอนที่พวกเขานั่งลงด้วยกันที่โต๊ะอาหาร ทานไปสนทนาหัวข้อเบาๆกันไป แฮร์รี่เริ่มปลงใจแล้วว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ควรจะมีอะไรเกินไปกว่านี้ และคงไม่มีทางเกินไปกว่านี้แล้ว ซึ่งเขาก็ไม่ได้นึกติดใจหรือผิดหวังอะไรทั้งนั้น แฮร์รี่มีความสุขดีกับความสัมพันธ์ของพวกเขาในตอนนี้
 
"นี่แฮร์รีี่"
 
แต่เมื่อเขากำลังจะปลงอย่างจริงจังเท่านั้นแหละ เอ็กซี่ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ปนกันทั้งความประหม่าและความสงสัย เป็นน้ำเสียงที่ทำให้แฮร์รี่ต้องเงยหน้ามามองอีกฝ่ายเต็มๆตา
 
เอ็กซี่ดูลังเล แต่ขณะเดียวกันก็ดูมั่นใจพอที่จะพูดต่อ และแฮร์รี่ก็ไม่คิดจะขัดอีกฝ่าย
 
"ผมสงสัย" เด็กหนุ่มเอ่ย แววกังวลในดวงตาบอกว่าเขากำลังพยายามเลือกคำพูดที่ดีที่สุดอยู่ "ผมสงสัยว่าถ้าจู่ๆผมจูบคุณขึ้นมา มันจะดูแปลกไหม?"
 
คำถามนั้นเล่นเอาแฮร์รี่เกือบปล่อยส้อมหลุดมือ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
TBC.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
------------------------------
------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ตัดจบ... //หลบเท้าคนอ่านแปบ
 
ที่จริงอยากแต่งให้เนื้อหามันแน่นกว่านี้ แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ เปลี่ยนมาเป็นแบบมุ้งมิ้ง(?)ดีกว่า หวังว่าทุกท่านจะชอบบรรยากาศสบายๆกันนะคะ //หรือเพราะช่วงนี้เอาความดราม่าเข้มข้นไปลงกับเรื่องอื่นจนหมดก๊อกไปแล้วก็ไม่รู้...
 
ตอนหน้าตอนสุดท้ายแล้ว จะขอขยับเรทติ้งนิดหน่อยนะคะ ^^
 
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอีกครั้งนะคะ //โค้งงามๆ
 
 
แวะมาทักทายกันที่เพจได้เสมอๆนะคะ (ลิ้งค์ไปที่เพจตามนี้เลยค่ะ Kamaleen )
 
 
 
 
เจอกันเอนทรี่หน้าค่า XD

Comment

Comment:

Tweet

เราติดตามรอคอยเรื่องนี้เลยค่าาาาาา
ตอนนี้หวานแหววน่ารักมากกกกก อารมณ์คุณลุงที่กำลังนั่งดูเด็กหนุ่มระรื่น อ่านไปยิ้มไปจริงๆค่ะsurprised smile  
รอติดตามต่อนะคะ โฮวววว ตัดจบแบบส้อมจะหลุดจากมือไปด้วยจริงๆ....

#1 By Amakura Aei (171.101.246.83|171.101.246.83) on 2015-05-11 10:41