Kuyaha!

รู้สึกว่ามันจะไม่จบในตอนที่ 2 แฮะ.................ไปรอ NC และตอน 3 เป็นตอนจบแล้วกัน  เอาตอน 2 พี่รุทธิ์หื่นไปอ่านก่อนแล้วกัน

//////////////////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////////////////////////

เอก อี้ เอก เอ้ก !!!!

เสียงไก่ที่ชอบเข้ามาหากินในเขตบ้านของเอกราชที่มีสนามหญ้า  ต้นไม้และแมลงเหลือเฟือขันปลุกแต่เช้า   เพราะเมื่อวานมันแวะเข้ามาหากินจนค่ำเลยนอนพักที่บ้านเอกราชซะเลย

“เช้าแล้วเหรอเนี่ย”

เอกราชลืมตาช้าๆ  รู้สึกถึงแขนของคนที่นอนกอดตนทั้งคืนยังคงพาดอยู่บนตัวเขา   ก่อนจะยกมือข้างที่ยังดีอยู่ของตนตีแขนอีกฝ่ายเบาๆ

“พี่รุทธิ์!  ปล่อยได้แล้ว...ไก่ขันแล้วนะ  ฉันจะลุกไปอาบน้ำแล้ว”

“อืม...”อนิรุทธิ์ลืมตาช้าๆอย่างหงุดหงิดพลางนึกเคืองเจ้าไก่นั่นที่มาขันอะไรตอนนี้  กำลังกะจะได้แต๊ะอั๋งเอกราชอยู่เชียว  เดี๋ยวพ่อก็จับทำแกงไก่ซะเลยนี่

“พี่รุทธิ์!”เอกราชเขย่าแขนอีกฝ่าย “ปล่อย....ปล่อยๆๆๆ   ฉันจะลุกแล้ว”

“ขออีกหน่อยน่า...”อนิรุทธิ์งอแง(?)ไม่ยอมลุกง่ายๆ  แถมยังหลับตาตั้งท่าจะนอนต่อและกอดเขาแน่นเข้าไปอีกแน่ะ

“พี่รุทธิ์”เอกราชชักฉุน “จะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหนเนี่ย?!  ลุกได้แล้ว!...พี่รุทธิ์!จะขี้เกียจไปไหน..ตื่นๆๆๆ”

“หืม?”อนิรุทธิ์ลืมตาขึ้นช้าๆ “ขี้เกียจเหรอโยเดีย?...ไม่ขี้เกียจทำหน้าที่สามีที่ดีให้โยเดียแล้วกัน”

“พี่รุทธิ์!”

เสียงเอกราชตวาดพร้อมกับที่หน้าหวานๆนั่นจะขึ้นสีเป็นลูกตำลึงสุก

“ไม่เห็นต้องเรียกดังขนาดนั้นเลยนี่โยเดีย...”อนิรุทธิ์ลืมตาอีกครั้งพร้อมกับคลายแขนออกแล้วลุกขึ้นมานั่งสบตากับเอกราช “....รู้หรอกน่าว่าโยเดียรักฉันถึงได้เรียก...แต่คราวหลังเก็บเสียงไว้ร้องตอนทำการบ้านกันดีกว่านะ...ฉันชอบเสียงโยเดียตอนนั้นมากกว่าเยอะ”

“ไอ้พี่รุทธิ์หื่น!”

คราวนี้เอกราชเสียงดังกว่าเดิม  หน้าแดงกว่าเดิม และ ...อายจนทนมองหน้าคนหื่นข้างๆนี่ไม่ไหว  รีบสะบัดตัวหนีลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปทันที  ส่วนคนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงนั้นอมยิ้มบางๆด้วยความพอใจก่อนจะก้าวลงจากเตียงบ้าง

เสียงน้ำทำให้รู้ว่าคนน่ารักของเขาอาบน้ำอยู่  ใจจริงอนิรุทธิ์อยากเข้าไปแกล้งเสียหน่อย  แต่พอเห็นขันในมือเอกราชแล้วเปลี่ยนใจ  ไว้แกล้งตอนอาบน้ำเสร็จดีกว่า   ระหว่างนั้นเขาเลยหันไปเตรียมอาหารให้คนมือเจ็บ  เพราะพอนึกภาพเอกราชใช้มือข้างเดียวทำโน่นทำนี่แล้วมันทนไม่ไหว

“อาบน้ำสนุกมั้ยโยเดีย?”

เสียงทักทายตอนเดินออกจากห้องน้ำทำเอาเอกราชหน้าชาไปเล็กน้อย

“ฉันไม่ใช่เด็กนะ”

“งั้น..แปลว่าไม่สนุกสินะ”เสียงเจ้าเล่ห์นั่นยังคงหยอกล้อต่อ  พร้อมกับที่ผู้พูดก้าวมายืนตรงหน้าเขา  ดวงตาคมเข้มสบมอง “ถ้าฉันเข้าไปอาบด้วย  โยเดียคงจะสนุกถูกมั้ย?”

“ไม่!....ใครจะสนุกกับไอ้เรื่องแบบนั้นเล่า!”

หน้าแดงอีกแล้ว....หน้าแดงอีกแล้ว....ไอ้พี่รุทธิ์หื่น.....เอกราชคิดพร้อมกับสะบัดตัวเดินหนีไปทางอื่น  ให้ตายสิ...วันๆนึงพี่รุทธิ์เค้าคิดอะไรบ้างเนี่ย..นอกจากไอ้เรื่องอย่างว่าน่ะ....

“อะไรกันโยเดีย...ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย...โยเดียก็คิดเป็นตุเป็นตะไปเองซะแล้ว...”อนิรุทธิ์เห็นช่องทางทำมาหากิน..เอ๊ย...ช่องทางแกล้งคนตรงหน้าเลยใช้โอกาศนั้นทันที “....เอ...หรือว่าโยเดียชอบ?   งั้นเอาเลยมั้ย?”

เอกราชที่พึ่งขุดหลุมฝังตัวเองไปเมื่อกี้ถึงกับหน้าถอดสีก่อนที่หน้าจะกลายเป็นสีแดง....ให้ตายเหอะ...นี่จะมีสักครั้งมั้ยที่เขาไล่ตามอนิรุทธิ์ทันน่ะ....คงไม่มีสินะ   และเพราะมีรู้จะตอบอะไรไปดี...เดี๋ยวก็โดนย้อนคำหื่นๆส่อนอกส่อในมาอีก  เอกราชเลยได้แต่ยืนนิ่งหน้าแดงหลบสายตาอนิรุทธิ์อยู่อย่างนั้น

อนิรุทธิ์เห็นเอกราชไม่ต่อความเลยเลิกแกล้งอีกฝ่ายเพราะไม่รู้ว่าคนน่ารักของเขาโกรธรึเปล่า

“ไปกินข้าวได้แล้ว”อนิรุทธิ์เปลี่ยนจากน้ำเสียงเจ้าเล่ห์มาเป็นน้ำเสียงเรียบๆและอบอุ่น “ไปๆโยเดีย  เมื่อวานก็กินไปนิดเดียวเองนี่  เดี๋ยวฉันจะทำแผลให้นะ”

“เอ่อ..อืม”

พออีกฝ่ายเปลี่ยนโหมด  เอกราชก็ตั้งตัวไม่ติด  ได้แต่เดินไปที่โต๊ะอาหารตามที่อนิรุทธิ์ชี้

วันนั้นหลังมื้อเช้าอนิรุทธิ์ยืนยันจะทำแผลที่ปลาดุกอุยนั่นฝากไว้ให้เขา   หลังจากทำแผลเสร็จเอกราชก็ตัดสินใจจะไปเดินดูสวนเสียหน่อย  พร้อมกับไล่อนิรุทธิ์ให้กลับบ้าน

“ไล่ฉันทำไมล่ะโยเดีย?”อนิรุทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนน้อยใจพลางเข้ามายืนกระแซะข้างๆ “รังเกลียดฉันรึไง?”

“เปล่านะพี่รุทธิ์”เอกราชรีบตอบเพราะเขาไม่ชินกับโหมดอนิรุทธิ์แอ๊บน้อยใจเท่าไหร่  เลยไล่ตามอีกฝ่ายไม่ค่อยทัน “แค่ฉันไม่อยากรบกวนพี่น่ะ   ป่านนี้ลุงพุกามคงเป็นห่วงแล้ว...”

“ลุงพุกามเนี่ยนะ?”อนิรุทธิ์เลิกคิ้ว “ลุงรู้หรอกน่าว่าถ้าฉันมาบ้านโยเดียน่ะไม่ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว  โยเดียเคยทำอะไรฉันด้วยเหรอ?...มีแต่ฉันทำอะไรโยเดียนะ”ประโยคสุดท้ายเจ้าตัวพูดออกมาได้หน้าตาย

“โอ๊ย!”เอกราชชักหมดคำพูด “จะไปไหนก็ไปซะพี่รุทธิ์”

ว่าแล้วเจ้าตัวก็สะบัดหนีเดินลงจากเรือนไม่สงบสติอารมณ์ในสวน   ก็เพราะต่อปากต่อคำกับไอ้คนหื่นนั่นมีแต่อายกับอายน่ะสิ

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้สักพักและเห็นอนิรุทธืไม่ได้เดินตามลงมาเขาก็โล่งใจ ก่อนจะทำใจให้สงบแล้วเดินดูสวนไปเรื่อย  สวนหลังบ้านเขามี พืชผักสวนครัว แปลงดอกไม้ และ ต้นกล้วยมากมายที่เริ่มออกเครือกันอีกแล้ว   เขาคงได้กินกล้วยอีกแล้วสินะ  เอกราชคิดพลางมองต้นไม้ก่อนจะเดินไปหยิบบัวรดน้ำไปตักน้ำที่สระบัวเล็กๆริมสวนในบ้านเขามารดต้นไม้ต้นต่างๆด้วยมือข้างเดียวที่ยังใช้ได้

ซู่ๆ....

ขณะที่ชายหนุ่มร่างบางกำลังสบายใจกับการรดน้ำต้นไม้  อีกคนที่พึ่งล้างจานเสร็จ (ไม่ได้ออกมาหื่นเพราะล้างจานอยู่สินะ...) ก้เดินออกมาก่อนจะยิ้มบางๆ   ภาพคนตรงหน้ารดน้ำต้นไม้นี่ก็เป็นภาพที่น่ามองนะ   แถมตอนเอามือลูบไปตามพุ่มไม้แบบใจลอย...มีลมพัดมาเล็กน้อยให้เสื้อเปิดนิดๆ..เห็นหน้าท้องขาวเนียนนั่น...ก็ชวนให้ขย้ำอยู่หยอก

“โอ๊ย!”

กำลังดูเพลินๆอยู่เชียว  แต่จุ่ๆคนที่เขามองก็กระตุกมือหนีจากพุ่มไม้เหมือนพึ่งไปจับถูกอะไรบ้างอย่างที่ไม่ควรจับเข้าให้เต็มๆ  อนิรุทธิ์รีบเดินไปดู   ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นขนบุ้งติดเต็มมือขวาของเอกราช

“โยเดีย..”เขาส่ายหน้าขณะมองดูบุ้งเจ้าปัญหาที่บัดนี้กำลังเดินแบบเร่งสปีดเต็มที่หนีสายตาเหี้ยมๆของเขาเข้าไปในพุ่มไม้.....กล้าดียังไงมาทำคนรักของเขา  (หาเรื่องได้แม้แต่กับบุ้งเชียวนะ::คนแต่ง) “...มานี่มา”

เขาจับข้อมือซ้ายของเอกราชก่อนจะพาอีกฝ่ายขึ้นไปบนบ้าน  ค่อยๆคีบขนบุ้งออก  ใส่ยา   และปฐมพยาบาลไปตามเรื่อง  แต่เท่านี้ก็เท่ากับว่าเอกราชไม่สามารถใช้มือได้ทั้งสองข้าง   อนิรุทธิ์แกล้งทำหน้าดุๆเหมือนจะอบรมเรื่องความยุ่งไม่เข้าเรื่องของอีกฝ่ายขณะที่ในใจมีแผนอยู่   ส่วนเอกราชนั้นหน้าเสียไปเพราะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างที่แสดงออกจริงๆ

“เฮ้อ...จริงๆเลยน้า..”อนิรุทธิ์แกล้งทำเสียงดุขณะพูด “..หาเรื่องไปจับบุ้งจนได้  แล้วมือใช้ไม่ได้จะทำยังไงล่ะโยเดีย?”

“ฉันขอโทษจ้ะ”เอกราชก้มหน้างุดเพราะรู้สึกว่าตนผิดที่ทำให้อีกฝ่ายเป็นห่วงและวุ่นวายเพราะตน

“ช่างเถอะ”อนิรุทธิ์ได้ทีเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาสบตา “เอาเป็นว่าถ้าใช้มือไม่ได้...ฉันจะอยู่ดูแลเป็นมือให้โยเดียแทนแล้วกัน~~~รับรองว่าจะดูแลทุกที่ทุกเวลาไม่มีขาดแน่นอน”

.......อันนี้เขายังไม่ทันขุดหลุม..อนิรุทธิ์ก็ขุดหลุมฝังเขาแล้วหรือนี่..งไม่ใช่สิ...เรียกว่ารวบหัวรวบหางเข้าไปซะแล้ว....จะปฏิเสธก็ไม่ได้...เพราะเขาใช้มือไม่ได้จริงๆนั่นแหละ   ความจริงมีคนคอยช่วยก็ดีอยู่หรอก....แต่มันไม่น่าไว้ใจเอาซะเลยนี่สิ...เฮ้อ.....เอกราชเลยได้แต่ถอนหายใจให้กับความซุ่มซ่ามของตัวเองที่ไปเจอะเอาทั้งปลาดุกทั้งบุ้ง

“ไม่ตอบถือว่าตกลงนะ”

แต่ดูท่าอนิรุทธิ์จะยังร่าเริงไม่มีเปลี่ยนแปลง

“จ้ะ..จ้ะ....แต่แค่มือฉันหายก็พอแล้วนะ”

“ตกลงโยเดีย”อนิรุทธิ์ยิ้มก่อนก้มลงมาประกบปากตนกับปากอีกฝ่าย  มอบจูบอ่อนหวานเนิ่นนานให้  เอกราชเองก็ดูจะเคลิ้มไปกับเขาเพราะความจริงไงๆก็ขืนไม่ได้อยู่แล้ว  นั่นทำให้อนิรุทธิ์ยิ้มอย่างได้ใจเมื่อนึกถึงบางอย่าง

......ฉันไม่ได้บอกโยเดียสินะ  ว่าจะรอจนกว่ามือทั้งสองข้างของโยเดียจะหายน่ะ.....

//////////////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////////////////////

NC ออกตอน 3 แล้วกัน