ไดอารี่คนบ้า_010/ฟิคหม่องไทยตอน2
posted on 17 Oct 2009 16:52 by kamaleenรู้สึกว่ามันจะไม่จบในตอนที่ 2 แฮะ.................ไปรอ NC และตอน 3 เป็นตอนจบแล้วกัน เอาตอน 2 พี่รุทธิ์หื่นไปอ่านก่อนแล้วกัน
//////////////////////////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////////////////////////////
เอก อี้ เอก เอ้ก !!!!
เสียงไก่ที่ชอบเข้ามาหากินในเขตบ้านของเอกราชที่มีสนามหญ้า ต้นไม้และแมลงเหลือเฟือขันปลุกแต่เช้า เพราะเมื่อวานมันแวะเข้ามาหากินจนค่ำเลยนอนพักที่บ้านเอกราชซะเลย
“เช้าแล้วเหรอเนี่ย”
เอกราชลืมตาช้าๆ รู้สึกถึงแขนของคนที่นอนกอดตนทั้งคืนยังคงพาดอยู่บนตัวเขา ก่อนจะยกมือข้างที่ยังดีอยู่ของตนตีแขนอีกฝ่ายเบาๆ
“พี่รุทธิ์! ปล่อยได้แล้ว...ไก่ขันแล้วนะ ฉันจะลุกไปอาบน้ำแล้ว”
“อืม...”อนิรุทธิ์ลืมตาช้าๆอย่างหงุดหงิดพลางนึกเคืองเจ้าไก่นั่นที่มาขันอะไรตอนนี้ กำลังกะจะได้แต๊ะอั๋งเอกราชอยู่เชียว เดี๋ยวพ่อก็จับทำแกงไก่ซะเลยนี่
“พี่รุทธิ์!”เอกราชเขย่าแขนอีกฝ่าย “ปล่อย....ปล่อยๆๆๆ ฉันจะลุกแล้ว”
“ขออีกหน่อยน่า...”อนิรุทธิ์งอแง(?)ไม่ยอมลุกง่ายๆ แถมยังหลับตาตั้งท่าจะนอนต่อและกอดเขาแน่นเข้าไปอีกแน่ะ
“พี่รุทธิ์”เอกราชชักฉุน “จะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหนเนี่ย?! ลุกได้แล้ว!...พี่รุทธิ์!จะขี้เกียจไปไหน..ตื่นๆๆๆ”
“หืม?”อนิรุทธิ์ลืมตาขึ้นช้าๆ “ขี้เกียจเหรอโยเดีย?...ไม่ขี้เกียจทำหน้าที่สามีที่ดีให้โยเดียแล้วกัน”
“พี่รุทธิ์!”
เสียงเอกราชตวาดพร้อมกับที่หน้าหวานๆนั่นจะขึ้นสีเป็นลูกตำลึงสุก
“ไม่เห็นต้องเรียกดังขนาดนั้นเลยนี่โยเดีย...”อนิรุทธิ์ลืมตาอีกครั้งพร้อมกับคลายแขนออกแล้วลุกขึ้นมานั่งสบตากับเอกราช “....รู้หรอกน่าว่าโยเดียรักฉันถึงได้เรียก...แต่คราวหลังเก็บเสียงไว้ร้องตอนทำการบ้านกันดีกว่านะ...ฉันชอบเสียงโยเดียตอนนั้นมากกว่าเยอะ”
“ไอ้พี่รุทธิ์หื่น!”
คราวนี้เอกราชเสียงดังกว่าเดิม หน้าแดงกว่าเดิม และ ...อายจนทนมองหน้าคนหื่นข้างๆนี่ไม่ไหว รีบสะบัดตัวหนีลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปทันที ส่วนคนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงนั้นอมยิ้มบางๆด้วยความพอใจก่อนจะก้าวลงจากเตียงบ้าง
เสียงน้ำทำให้รู้ว่าคนน่ารักของเขาอาบน้ำอยู่ ใจจริงอนิรุทธิ์อยากเข้าไปแกล้งเสียหน่อย แต่พอเห็นขันในมือเอกราชแล้วเปลี่ยนใจ ไว้แกล้งตอนอาบน้ำเสร็จดีกว่า ระหว่างนั้นเขาเลยหันไปเตรียมอาหารให้คนมือเจ็บ เพราะพอนึกภาพเอกราชใช้มือข้างเดียวทำโน่นทำนี่แล้วมันทนไม่ไหว
“อาบน้ำสนุกมั้ยโยเดีย?”
เสียงทักทายตอนเดินออกจากห้องน้ำทำเอาเอกราชหน้าชาไปเล็กน้อย
“ฉันไม่ใช่เด็กนะ”
“งั้น..แปลว่าไม่สนุกสินะ”เสียงเจ้าเล่ห์นั่นยังคงหยอกล้อต่อ พร้อมกับที่ผู้พูดก้าวมายืนตรงหน้าเขา ดวงตาคมเข้มสบมอง “ถ้าฉันเข้าไปอาบด้วย โยเดียคงจะสนุกถูกมั้ย?”
“ไม่!....ใครจะสนุกกับไอ้เรื่องแบบนั้นเล่า!”
หน้าแดงอีกแล้ว....หน้าแดงอีกแล้ว....ไอ้พี่รุทธิ์หื่น.....เอกราชคิดพร้อมกับสะบัดตัวเดินหนีไปทางอื่น ให้ตายสิ...วันๆนึงพี่รุทธิ์เค้าคิดอะไรบ้างเนี่ย..นอกจากไอ้เรื่องอย่างว่าน่ะ....
“อะไรกันโยเดีย...ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย...โยเดียก็คิดเป็นตุเป็นตะไปเองซะแล้ว...”อนิรุทธิ์เห็นช่องทางทำมาหากิน..เอ๊ย...ช่องทางแกล้งคนตรงหน้าเลยใช้โอกาศนั้นทันที “....เอ...หรือว่าโยเดียชอบ? งั้นเอาเลยมั้ย?”
เอกราชที่พึ่งขุดหลุมฝังตัวเองไปเมื่อกี้ถึงกับหน้าถอดสีก่อนที่หน้าจะกลายเป็นสีแดง....ให้ตายเหอะ...นี่จะมีสักครั้งมั้ยที่เขาไล่ตามอนิรุทธิ์ทันน่ะ....คงไม่มีสินะ และเพราะมีรู้จะตอบอะไรไปดี...เดี๋ยวก็โดนย้อนคำหื่นๆส่อนอกส่อในมาอีก เอกราชเลยได้แต่ยืนนิ่งหน้าแดงหลบสายตาอนิรุทธิ์อยู่อย่างนั้น
อนิรุทธิ์เห็นเอกราชไม่ต่อความเลยเลิกแกล้งอีกฝ่ายเพราะไม่รู้ว่าคนน่ารักของเขาโกรธรึเปล่า
“ไปกินข้าวได้แล้ว”อนิรุทธิ์เปลี่ยนจากน้ำเสียงเจ้าเล่ห์มาเป็นน้ำเสียงเรียบๆและอบอุ่น “ไปๆโยเดีย เมื่อวานก็กินไปนิดเดียวเองนี่ เดี๋ยวฉันจะทำแผลให้นะ”
“เอ่อ..อืม”
พออีกฝ่ายเปลี่ยนโหมด เอกราชก็ตั้งตัวไม่ติด ได้แต่เดินไปที่โต๊ะอาหารตามที่อนิรุทธิ์ชี้
วันนั้นหลังมื้อเช้าอนิรุทธิ์ยืนยันจะทำแผลที่ปลาดุกอุยนั่นฝากไว้ให้เขา หลังจากทำแผลเสร็จเอกราชก็ตัดสินใจจะไปเดินดูสวนเสียหน่อย พร้อมกับไล่อนิรุทธิ์ให้กลับบ้าน
“ไล่ฉันทำไมล่ะโยเดีย?”อนิรุทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนน้อยใจพลางเข้ามายืนกระแซะข้างๆ “รังเกลียดฉันรึไง?”
“เปล่านะพี่รุทธิ์”เอกราชรีบตอบเพราะเขาไม่ชินกับโหมดอนิรุทธิ์แอ๊บน้อยใจเท่าไหร่ เลยไล่ตามอีกฝ่ายไม่ค่อยทัน “แค่ฉันไม่อยากรบกวนพี่น่ะ ป่านนี้ลุงพุกามคงเป็นห่วงแล้ว...”
“ลุงพุกามเนี่ยนะ?”อนิรุทธิ์เลิกคิ้ว “ลุงรู้หรอกน่าว่าถ้าฉันมาบ้านโยเดียน่ะไม่ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว โยเดียเคยทำอะไรฉันด้วยเหรอ?...มีแต่ฉันทำอะไรโยเดียนะ”ประโยคสุดท้ายเจ้าตัวพูดออกมาได้หน้าตาย
“โอ๊ย!”เอกราชชักหมดคำพูด “จะไปไหนก็ไปซะพี่รุทธิ์”
ว่าแล้วเจ้าตัวก็สะบัดหนีเดินลงจากเรือนไม่สงบสติอารมณ์ในสวน ก็เพราะต่อปากต่อคำกับไอ้คนหื่นนั่นมีแต่อายกับอายน่ะสิ
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้สักพักและเห็นอนิรุทธืไม่ได้เดินตามลงมาเขาก็โล่งใจ ก่อนจะทำใจให้สงบแล้วเดินดูสวนไปเรื่อย สวนหลังบ้านเขามี พืชผักสวนครัว แปลงดอกไม้ และ ต้นกล้วยมากมายที่เริ่มออกเครือกันอีกแล้ว เขาคงได้กินกล้วยอีกแล้วสินะ เอกราชคิดพลางมองต้นไม้ก่อนจะเดินไปหยิบบัวรดน้ำไปตักน้ำที่สระบัวเล็กๆริมสวนในบ้านเขามารดต้นไม้ต้นต่างๆด้วยมือข้างเดียวที่ยังใช้ได้
ซู่ๆ....
ขณะที่ชายหนุ่มร่างบางกำลังสบายใจกับการรดน้ำต้นไม้ อีกคนที่พึ่งล้างจานเสร็จ (ไม่ได้ออกมาหื่นเพราะล้างจานอยู่สินะ...) ก้เดินออกมาก่อนจะยิ้มบางๆ ภาพคนตรงหน้ารดน้ำต้นไม้นี่ก็เป็นภาพที่น่ามองนะ แถมตอนเอามือลูบไปตามพุ่มไม้แบบใจลอย...มีลมพัดมาเล็กน้อยให้เสื้อเปิดนิดๆ..เห็นหน้าท้องขาวเนียนนั่น...ก็ชวนให้ขย้ำอยู่หยอก
“โอ๊ย!”
กำลังดูเพลินๆอยู่เชียว แต่จุ่ๆคนที่เขามองก็กระตุกมือหนีจากพุ่มไม้เหมือนพึ่งไปจับถูกอะไรบ้างอย่างที่ไม่ควรจับเข้าให้เต็มๆ อนิรุทธิ์รีบเดินไปดู ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นขนบุ้งติดเต็มมือขวาของเอกราช
“โยเดีย..”เขาส่ายหน้าขณะมองดูบุ้งเจ้าปัญหาที่บัดนี้กำลังเดินแบบเร่งสปีดเต็มที่หนีสายตาเหี้ยมๆของเขาเข้าไปในพุ่มไม้.....กล้าดียังไงมาทำคนรักของเขา (หาเรื่องได้แม้แต่กับบุ้งเชียวนะ::คนแต่ง) “...มานี่มา”
เขาจับข้อมือซ้ายของเอกราชก่อนจะพาอีกฝ่ายขึ้นไปบนบ้าน ค่อยๆคีบขนบุ้งออก ใส่ยา และปฐมพยาบาลไปตามเรื่อง แต่เท่านี้ก็เท่ากับว่าเอกราชไม่สามารถใช้มือได้ทั้งสองข้าง อนิรุทธิ์แกล้งทำหน้าดุๆเหมือนจะอบรมเรื่องความยุ่งไม่เข้าเรื่องของอีกฝ่ายขณะที่ในใจมีแผนอยู่ ส่วนเอกราชนั้นหน้าเสียไปเพราะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างที่แสดงออกจริงๆ
“เฮ้อ...จริงๆเลยน้า..”อนิรุทธิ์แกล้งทำเสียงดุขณะพูด “..หาเรื่องไปจับบุ้งจนได้ แล้วมือใช้ไม่ได้จะทำยังไงล่ะโยเดีย?”
“ฉันขอโทษจ้ะ”เอกราชก้มหน้างุดเพราะรู้สึกว่าตนผิดที่ทำให้อีกฝ่ายเป็นห่วงและวุ่นวายเพราะตน
“ช่างเถอะ”อนิรุทธิ์ได้ทีเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมาสบตา “เอาเป็นว่าถ้าใช้มือไม่ได้...ฉันจะอยู่ดูแลเป็นมือให้โยเดียแทนแล้วกัน~~~รับรองว่าจะดูแลทุกที่ทุกเวลาไม่มีขาดแน่นอน”
.......อันนี้เขายังไม่ทันขุดหลุม..อนิรุทธิ์ก็ขุดหลุมฝังเขาแล้วหรือนี่..งไม่ใช่สิ...เรียกว่ารวบหัวรวบหางเข้าไปซะแล้ว....จะปฏิเสธก็ไม่ได้...เพราะเขาใช้มือไม่ได้จริงๆนั่นแหละ ความจริงมีคนคอยช่วยก็ดีอยู่หรอก....แต่มันไม่น่าไว้ใจเอาซะเลยนี่สิ...เฮ้อ.....เอกราชเลยได้แต่ถอนหายใจให้กับความซุ่มซ่ามของตัวเองที่ไปเจอะเอาทั้งปลาดุกทั้งบุ้ง
“ไม่ตอบถือว่าตกลงนะ”
แต่ดูท่าอนิรุทธิ์จะยังร่าเริงไม่มีเปลี่ยนแปลง
“จ้ะ..จ้ะ....แต่แค่มือฉันหายก็พอแล้วนะ”
“ตกลงโยเดีย”อนิรุทธิ์ยิ้มก่อนก้มลงมาประกบปากตนกับปากอีกฝ่าย มอบจูบอ่อนหวานเนิ่นนานให้ เอกราชเองก็ดูจะเคลิ้มไปกับเขาเพราะความจริงไงๆก็ขืนไม่ได้อยู่แล้ว นั่นทำให้อนิรุทธิ์ยิ้มอย่างได้ใจเมื่อนึกถึงบางอย่าง
......ฉันไม่ได้บอกโยเดียสินะ ว่าจะรอจนกว่ามือทั้งสองข้างของโยเดียจะหายน่ะ.....
//////////////////////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////////////////////////
NC ออกตอน 3 แล้วกัน
