Drunk [Stony] - OneShot

posted on 08 Jan 2016 13:35 by kamaleen in Avengers directory Fiction

 

 

 

Drunk

 

 

 

 

Pairing: Steve Roger/Tony Stark

OneShot

 

 

 

 

 

 

"โทนี่ ผมว่าคุณดื่มเยอะไปแล้วนะ" สตีฟ โรเตอร์ หรืออีกชื่อคือ กัปตันอเมริกา เอ่ยขึ้นขณะมองเพื่อนร่วมทีมของเขายกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมดราวกับว่าชีวิตนี้จะไม่ได้ดื่มเหล้าอีกแล้ว

 

"ช่างผมเถอะน่ากัปตัน" มหาเศรษฐีรูปหล่อรวยคารมเอ่ยพร้อมกับแก้มแดงๆจากฤทธิ์แอลกอฮอลล์ "ให้ผมมีช่วงเวลาอยู่กับตัวเองบ้างไม่ได้รึไง?"

 

"ผมเกรงว่าจะไม่ได้นะ" สตีฟถอนหายใจเฮือก "นี่ไม่ใช่บ้านคุณ นี่มันที่สาธารณะ ถ้าคุณเมาแล้วใครจะพาคุณกลับ"

 

"จาร์วิสไง" โทนี่ตอบด้วยน้ำเสียงลั้นลา ก่อนจะหยิบแก้มเดินไปหยอกล้อกับกลุ่มสาวสวยที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลเท่าไหร่ เป็นกิริยาที่ทำให้กัปตันอเมริกาคนเก่งถอนหายใจเฮือก ให้ตายเถอะ ตอนนนาตาชาชวนมาดื่ม เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอโทนี่มาด้วยเท่านั้นแหละ แม่นางผมแดงก็บอกว่าให้เขากับโทนี่ไปสนุกกันสองคน ส่วนเธอมีเจตนามาที่นี่เพื่อทำงาน จากนั้นนางก็ลากเป้าหมายที่เป็นชายวัยกลางคนหายไปไหนไม่รู้ ทิ้งเขาไว้กับโทนี่ที่เดินเมาไปโน่นแล้ว

 

"ไม่น่าตอบรับคำชวนเลย" สตีฟถอนหายใจเฮือก ก่อนจะยกแก้วขึ้นอย่างเซ็งๆ

 

'แต่ผมดีใจที่คุณมาด้วยนะครับ'

 

จู่ๆเสียงจาร์วิสก็ดังขึ้นมาจากลำโพงโทรศัพท์ของเขา สตีฟกลอกตาก่อนจะหยิบมือถือตนขึ้นมาทำเป็นพูดคุยแทน เอาจริงๆแรกๆเขาก็ไม่ชินหรอกที่โทนี่ให้จาร์วิสหาทางแฮคโทรศัพท์เขาได้ แต่คิดอีกที จะติดต่อจาร์วิสเมื่อไหร่ก็ได้แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

 

"ทำไมล่ะ?" เขาถามระบบปฏิบัติการอัจฉริยะผู้เป็นลูกรักของโทนี่ด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ "ไม่เห็นเหรอว่าผู้สร้างนายเขาทิ้งฉันไปโน่นแล้ว"

 

'เอาตรงๆคือผมยังหาทางเอาคุณสตาร์คกลับบ้านไม่ได้ถ้าเขาเกิดเมาแอ๋น่ะครับ รบกวนด้วยนะครับคุณโรเจอร์'

 

ระบบปฏิบัติการอัจฉริยะตอบมาด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เนื้อหากวนตีนยิ่งนัก และก่อนที่สตีจะได้ทันตอบโต้ จาร์วิสก็ตัดการเชื่อมต่อไปเสียก่อน

 

"ให้ตายเถอะ กวนตีนทั้งผลงานทั้งคนสร้าง" สตีฟถอนหายใจเฮือก ก่อนจะนั่งพิงเคาเตอร์จิบเครื่องดื่มของตนเองไปขณะมองโทนี่เดินไปเล่นกับคนโน้นทีคนนี้ทีตามสไตล์เจ้าตัว

 

 

เวลาผ่านไปจนเกือบตีหนึ่ง สตีฟมองนาฬิกาแล้วตัดสินใจว่าได้เวลาที่เขาจะต้องเอาโทนี่กลับจริงๆแล้ว ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ไม่เป็นอันประชุมกันพอดีถ้าโทนี่ตื่นสาย

 

หลังนจากตัดสินใจดังนั้น คุณกัปตันก็ก้าวยาวๆไปยังบูธนั่งที่โทนี่กำลังหลีสาวได้ที่ ส่วนมหาเศรษฐีตัวยุ่งก็ดูจะไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีคนกำลังจะมาลากกลับบ้าน ยังคงหยอกล้อกับสาวๆต่อไป

 

"โทนี่" สตีฟเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเมื่อเขาเข้าไปใกล้พอ ส่วนโทนี่นั้นเงยหน้ามามองเขา ก่อนที่รอยยิ้มหลีสาวจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้าง

 

"อ่าวสตีฟ ไง มาร่วมวงด้วยเหรอ?" เจ้าตัวเอ่ยพลางยกแก้วให้ ส่วนสตีฟก็แอบถอนหายใจเฮือก

 

"ไม่ ผมมาตามคุณกลับ" สตีฟตอบเรียบๆ "เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่ทันประชุม"

 

"ไม่ทันก็ช่างปะไร" โทนี่หัวเราะ ท่าทางพร้อมจะปาร์ตี้ต่อแบบไม่คิดมาก "ก็ไม่ต้องเข้าเท่านั้นเอง"

 

"ไม่ คุณต้องเข้า" สตีฟตอบ กอดอก ก่อนมุมปากจะขยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม "จะกลับบ้านดีๆหรือจะให้ใช้กำลัง?"

 

"อย่างนายน่ะเรอะ...เฮ้! วางฉันลงสิเฟ้ย!" โทนี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนส้นเท้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตะโกนลั่นเมื่อสตีฟจัดแจงอุ้มโทนี่ขึ้นพาดบ่าตนเอง แล้วพาเดินออกไปจากร้านทันที

 

"ผมไม่คิดว่าผมจำเป็นจะต้องฟังคำสั่งคนเมาหรอกนะ" สตีฟตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็กประถมฟังก็รู้ว่ากลั้นขำ "อีกอย่าง แน่ใจเหรอว่าคุณจะเดินเองได้ถ้าผมปล่อยลงน่ะ"

 

"เดินได้สิ" โทนี่โวยวาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะพอกัปตันยอมปล่อยให้เดินเอง เจ้าตัวก็เดินเซแซ่ดๆ แล้วก็ล้มลงไปกอดเสาข้างทางเสียอย่างนั้น

 

"ไม่เอาน่า เลิกกอดถังขยะได้แล้ว มาเร็ว จะถึงลานจอดรถแล้ว" สตีฟถอนหายใจ ฉุดกระชากลากถูอุ้มโทนี่กลับขึ้นมาบนบ่าตนเองอีกครั้ง "รถคุณคันไหนนะ?" เจ้าตัวถามพลางก้าวยาวๆมุ่งตรงไปยังบรรดารถหรูที่จอดเรียงราย ไม่สนใจอาการโวยวายไม่พอใจของคนบนบ่าแม้แต่น้อย

 

"ตรงนั้น" โทนี่พึมพำพลางชี้ไปยังรถสีแดงแสบตาที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางรถคันอื่นๆ สตีฟอมยิ้ม นั่นสินะ รถสีแสบทรวงขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของอีกฝ่ายแน่นอน

 

"เอาจริงๆฉันชอบรถสีซอฟๆมากกว่านะ" โทนี่พึมพำระหว่างที่สตีฟหิ้วเขาเดินไปที่รถ "แต่วันนี้รู้สึกว่าต้องให้รถเด่นเป็นพิเศษ ไม่รู้ทำไม อาจจะเพราะกลัวนายหาไม่เจอล่ะมั้ง แก่แล้วสายตาก็คงฝ้าฟางใช่มั้ยปู่?"

 

"แขวะกันเข้าไป" สตีฟพึมพำ ก่อนจะเดินมาหยุดข้างรถคันสวยของโทนี่ "กุญแจรถล่ะ?" เจ้าตัวเอ่ยถามพลางค่อยๆปล่อยโทนี่ลงยืนพิงลง

 

"กระเป๋าไหนสักกระเป๋านี่แหละ" โทนี่พึมพำ ทำท่าจะหลับมิหลับแหล่แทน ส่วนวตีฟนั้นกรอกตา ก่อนจะลงไปล้วงๆคลำๆคนเมาเพื่อตามหากุญแจรถอีกฝ่าย

 

"นี่ๆ มันเหมือนกับว่าคุณกำลังลวนลามผมเลยนะ รู้สึกเป็นสาวน้อยจัง" โทนี่พึมพำพลางทำท่าเลียนแบบสาวในอนิเมะตาหวานเวลาเขิน เล่นเอาคนแก่กว่าแต่หน้าเด็กกว่าอย่างสตีฟได้แต่ถอนหายใจ

 

"เลิกทำเถอะคุณ ทุเรศชะมัด" สตีฟตอบก่อนจะล้วงเอากุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกงอีกฝ่ายสำเร็จในที่สุด "เจอเสียที" เจ้าตัวพึมพำก่อนจะหันไปเปิดประตูรถแล้วยัดโทนี่เข้าไปข้างใน ตามด้วยพาตนเองไปยังที่คนขับแล้วเสียบกุญแจ

 

 

///

 

 

ตลอดทางกลับไปยังคฤหาสน์ตึกอเวนเจอร์ จะกล่าวว่าเป็นชั่วโมงแห่งการทดสอบความอดทนของสตีฟก็เป็นได้ เพราะเจ้าตัวทั้งต้องพยายามมองทางปบไปกับต้องพยายามคุมโทนี่ให้นั่งอยู่กับที่ไม่เปะปะพาตนเองออกไปโผล่โบกมือนอกรถ แถมพอออกไปโบกมือโวยวายนอกรถไม่ได้ เจ้าตัวกลับพยายามมาลวนลามสตีฟแทนเสียอย่างนั้น ทั้งบีบหน้าอกทั้งล้วงมือลงไปด้านล่างจนสตีฟคันไม้คันมืออยากอัดอีกฝ่ายจังๆให้สลบเหมือดสักที แต่ก็กลัวจะอัดแรงไปจนโทนี่คอหัก เดือดร้อนต้องพาไปโรงพยาบาลอีก สุดท้ายก็เลยได้แต่อดทนอดกลั้นไปตลอดทาง

 

เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดสตีฟก็พาอีกฝ่ายกลับมาที่ตึกอเวนเจอร์ได้โดยทั้งรถและคนไม่บุบสลาย พอจอดรถเรียบร้อย หันไปก็เห็นโทนี่หลับคร่อกคาประตูรถไปแล้ว

 

"ให้ตายเถอะ" สตีฟพึมพำ ก่อนจะลงจากรถแล้วหันไปลากอีกฝ่ายออกมาบ้าง โทนี่ส่งเสียงงึมงำเล็กน้อยก่อนจะเกาะแขนเกาะบ่าสตีฟนัว และหลังจากสู้กันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายสตีฟก็ลากอีกฝ่ายขึ้นบ่าตนเองมาจนได้

 

'ยินดีต้อนรับกลับครับคุณโรเจอร์ การเดินทางราบรื่นดีใช่ไหมครับ?'

 

จาร์วิสเอ่ยต้อนรับทันทีที่พวกเขาไปถึงประตู พร้อมกับจัดแจงจัดลิฟท์ให้เสร็จสรรพ สตีฟพ่นลมหายใจพรืด เขาเริ่มมีความคิดแล้วว่าจาร์วิสกำลังแกล้งเขาอยู่แน่ๆ นิสัยเหมือนผู้สร้างเด๊ะๆ

 

"ไม่เรียกว่าราบรื่นหรอก เจ้านายนายนี่ตัวปัญหาชัดๆ" เขาเอ่ยพลางก้าวเข้าไปในลิฟท์

 

'เรื่องนั้นผมทราบดีครับ' เสียงจาร์วิสตอบมาพร้อมกับที่ประตูปิดลง สตีฟกลอกตา เป็นอย่างที่เขาคิด จาร์วิสจงใจจะให้เขาเป็นคนดูแลโทนี่แทนชัดๆ แต่ก็เอาเถอะ มันก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรมาก อย่างน้อยการพาโทนี่ที่เมาแอ๋กลับบ้านนี่ก็เหนื่อยน้อยกว่าตอนสู้กับกองทัพเอเลี่ยนที่บุกมาถล่มโลกเยอะ

 

ห้องของโทนี่นั้นอยู่ห่างจากลิฟท์ไม่มาก ใช้เวลาไม่นานสตีฟก็พาอีกฝ่ายไปถึงห้อง ก่อนจะก้าวยาวๆแล้วโยนโทนี่ลงบนเตียงดังโครม แถมรู้สึกจะโยนแรงไปหน่อย เพราะอีกฝ่ายงัวเงียขึ้นมาโวยวายทันที

 

"ให้ตายสิ..." โทนี่บ่น "จะรุนแรงไปไหน?" เจ้าตัวพึมพำพลางสะบัดเท้าส่งรองเท้าปลิวไปกองอยู่ข้างเก้าอี้ ก่อนจะจัดแจงถลกเสื้อนอกของตัวเองออก "แถมเสื้อผ้าผมก็ไม่คิดจะถอดให้ ใจคอทำด้วยอะไรจะให้ผมนอนอึดอัดทั้งคืน" เจ้าตัวบ่นกระปอดกระแปดพลางโยนเสื้อนอกออกไปไกลๆ แล้วลงมือถอดซิปกางเกงต่อ

 

"ผมคิดว่าคุณโตพอจะถอดเสื้อผ้าเองได้แล้วนะ" สตีฟถอนหายใจเฮือก "ผมจะไปนอนล่ะ" เอ่ยพลางขยับเท้าจะเดินไปที่ห้องของตนเองที่อยู่ห่างไปไม่ไกล

 

"เดี๋ยวสิ!" โทนี่ตะโกนเรียก ตะกายลงจากเตียงมาก่อนจะลงไปกองอยู่ที่พื้น "เฮ้! จะไปแล้วเหรอ?"

 

"เฮ้อ" สตีฟถอนหายใจ ก่อนจะเดินกลับมา ย่อตัวลงมาช่วยประคองโทนี่กลับไปนั่งบนเตียงดีๆ "มีอะไรก็พูดสิ" เขาเอ่ยพลางยืดตัวขึ้นกอดอกมองโทนี่ที่เสื้อผ้าอยู่ในสภาพหลุดลุ่ย

 

"ให้ตายเหอะ ฉันพยายามปล้ำนายมาตลอดทาง ยังไม่รู้ตัวรึไงว่าฉันจะเอาอะไร" โทนี่ขมวดคิ้วยกมือกอดอกพลางบ่นกระปอดกระแปด "นี่อุตส่าห์พยายามทำตัวเป็นสาวน้อยเมาหลับหวังจะให้นายอยากปล้ำแล้วแท้ๆ ไหนเขาบอกว่าคนมีเสน่ห์สุดก็ตอนทำตัวเป็นธรรมชาติไงวะ"

 

"เอาตรงๆนะ ท่านอนตอนคุณหลับมันธรรมชาติกลั่นแกล้งมากกว่า" สตีฟยักไหล่ รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏที่มุมปาก "แถมน้ำลายยืดด้วย" เจ้าตัวแถมให้

 

"ใจร้าย" โทนี่พึมพำ มือเลื่อนลงไปถอดกางเกงตัวเองต่