ไดอารี่คนบ้า_019/Ger&Prus - Forever
posted on 12 May 2011 11:50 by kamaleenกาลครั้งหนึ่งนานามาแล้ว มีนักรบผู้เกรียงไกร เดินทางสู้รบ และ ได้รับชัยชนะ
ชายผู้เย็นชา หยาบกระด้าง และ กล้าแกร่ง นามของเขา คือปรัสเซีย
วันหนึ่งเขาหยุดพักระหว่างศึกรบ ชายหนุ่มนั่งลงข้างลำธาร ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นบางอย่างขยับอยู่ในพงหญ้าข้างๆ เขาชักดาบ พร้อมจะปลิดชีพหากมันเป็นศัตรูที่คืบคลานมา แต่สิ่งนั้นไม่ใช่ศัตรู
เด็กน้อยผมสีทอง ดวงตาสีฟ้าสดใสราวกับท้องนภากว้างไกล สูงแค่เข่าของเขา ใบหน้าใสซื่อ เยาววัย และ มีดวงตาที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง
แต่กระนั้น ปรัสเซียรับรู้ในทันที ว่าเด็กคนนี้ โตขึ้นจะเป็นนักรบที่เกรียงไกรพอๆกับตัวเอง และจะนำมาซึ่งจุดจบของเขา
ชายหนุ่มง้างดาบ ยกค้าง เตรียมจะปลิดชีพ ใครก็ตามที่ทำให้เขาร่วงดับ เขาจักฆ่ามันเสียก่อนที่มันจะได้ฆ่าเขา แต่กระนั้นกลับไม่อาจวาดดาบออกไป ดวงตาใสซื่อคู่นั้นสะกดเขาเอาไว้ ปรัสเซียชะงักกึก ก่อนจะเก็บดาบลง
...หากเด็กคนนี้จะนำมาซึ่งจุดจบของเขา ก็ยังดีกว่าต้องตายด้วยน้ำมือคนอื่น และนี่เป็นความตายที่เขาเลือกได้ ว่าจะให้เด็กคนนี้ฆ่าเขาเมื่อไหร่...
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เด็กน้อยเติบใหญ่กลายเป็นเด็กหนุ่มที่เพียบพร้อมด้วยความสามารถและเลือดนักรบ สง่างาม ทระนง ไม่ต่างจากชายที่เลี้ยงเขามา
ปรัสเซียเริ่มถอนตัวจากแนวหน้า เขามอบอำนาจให้เด็กคนนี้ดูแล เด็กคนนี้นำทัพแทนเขา ต่อสู้และปกป้องเขา ไม่ต่างจากที่เขาเคยสอนมาแม้แต่น้อย เป็นเวลาหลายปีที่เขานั่งมองดูแผ่นหลังกว้างของคนที่เขาเรียกว่าน้องชาย เวสท์ หรือ เยอรมันนี
สงครามนำมาซึ่งความพลัดพราก สงครามที่น้องชายของเขาก่อและเขาก็สนับสนุน จุดจบของการแพ้สงครามครั้งแรกลงที่การถูกกดขี่นานับประการ แต่เวสท์กลับบอกเขาว่าจะแบกทุกอย่างเอาไว้เอง และแบกทุกอย่างเอาไว้บนหลังจริงๆ ตลอดเวลาที่ถูกกดขี่ ปรัสเซียได้
แต่มองแผ่นหลังของน้องชาย บาดแผล ความเจ็บแค้น ทั้งหมดทั้งมวลที่ผลักดันให้น้องของเขาดิ้นรนสู่ทางออกสุดท้าย สงครามโลกครั้งที่สอง
สงครามครั้งนี้เหมือนการเอาคืน ผู้นำของเยอรมันตัดสินใจวางแผนอย่างใด น้องชายของเขาก็เดินตามนั้น แต่ยังคงผลักเขาเอาไว้ที่แนวด้านหลังเหมือนเดิม เวลาที่ เวสท์มีอำนาจเรียกได้ว่ารวบอำนาจทั้งหมดของเขาไปแล้ว ปรัสเซียเป็นแค่นามที่กำลังจะเลือนหายไปตามกาลเวลา เขากำลังเลือนหายไป
"นี่เวสท์"
"หือ?"
"รู้มั้ย..วันที่ชั้นพบนายวันแรกน่ะ"
"ผมอยู่ในพงหญ้า พี่เกือบฆ๋าผมทิ้ง ผมจำได้"
เยอรมันตอบพี่ชายไปพลางทำแผลของตัวเองไปด้วย สงครามนำความบาดเจ็บและบอบช้ำมาให้ทุกฝ่าย
ปรัสเซียทำหน้ามุ่ย เขากับเวสท์อยู่ในห้องพักของอีกฝ่าย หลายเดือนแล้วที่เขาต้องเฝ้ามองน้องชายออกไปรบ แล้วก็กลับมาพร้อมบาดแผล ส่วนเขาได้แต่ทำงานเอกสารและดูแลแนวหลัง คนหลายคนมองไม่เห็นเขา และลืมเลือนเขาออกไปจากใจ โลกของเขา โลกที่เขาเข้าไปได้ กำลังค่อยๆแคบลง ไม่สิ...กำลังถูกน้องชายกลืนกินไปโดยที่อีกฝ่ายก็ไม่รู้ตัว
"มีอะไรหรือครับ?"เยอรมันหันมาถามเมื่อพี่ชายเงียบไป "ปกติพี่ต้องถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสงครามแล้วก็แนะนำกลยุทธ์ให้ผมนี่"
"เปล่า"ปรัสเซียนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับน้องชาย "ฉันแค่รู้สึกว่านายโตแล้วล่ะ โตจนฉันไม่มีอะไรจะสอนให้แล้ว ตอนนี้นายแกร่งและแซงหน้าฉันไปแล้ว ให้ฉันไปรบเถอะเวสท์ ตอนนี้ฉันก็เหมือนเป็นภาระให้นายมากกว่า อย่างน้อยออกไปรบ ฉันก็ยังทำอะไรเพื่อนายได้"
"พี่ทำเพื่อผมมาเยอะแล้ว"เวสท์ยิ้ม แม้มือจะยังสาละวนอยู่กับผ้าพันแผล "ผมอยากให้พี่ปลอดภัย อีกไม่นานสงครามจะจบ และไม่ว่าผลสรุปจะออกมาอย่างไร ผมจะปกป้องพี่ไว้ให้ได้ พี่จะไม่เป็นอะไร"
"ไม่หรอก"ปรัสเซียก้มหน้ามองพื้น ท่าทางเคร่งเครียด เขาไม่บอกความจริงกับเวสท์เรื่องที่เขากำลังหายไป เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องห่วงหน้าพะวงหลังยามอยู่ในสงคราม "เวสท์ สัญญากับพี่อย่างนึงสิ"
"ว่ามาสิครับ"เวสท์เงยหน้ามองปรัสเซีย วูบหนึ่งเขาเหมือนเห็ฯม่านน้ำตาในดวงตาสีเลือดนั่น
"แต่งงานกับพี่"ปรัสเอ่ย "หลังจบสงคราม แต่งงานกับพี่นะเวสท์ เราจะรวมเป็นหนึ่งเดียว นามของพี่จะหายไป และอยู่ในฐานะส่วหนึ่งของนาย แต่งงานกับพี่นะ"
"ผมไม่อยากให้พี่หายไป"เยอรมันไม่สัญญาและไม่พูดอะไรอีก เป็นการบอกว่าเขาไม่ยินยอม "พี่จะยังคงอยู่ต่อไป ในฐานะปรัสเซีย ผมต้องไปแล้ว สงครามจะจบแล้วล่ะครับ"
"เวสท์"ปรัสลุกขึ้นยืน แต่ไม่อาจห้ามอีกฝ่ายเอาไว้ได้ เขาอยู่อย่างเดียวดายตลอดเวลาที่เหลือ เวสท์กลับมาน้อยครั้งลงมากและแต่ละครั้งดูจะหอบแผลบาดเจ็บกลับมามากขึ้นเรื่อยๆ และบทสรุปก็เป็นอย่างที่ปรัสคาดเอาไว้ เวสท์แพ้สงคราม และพวกเขากำลังจะถูกแยกจากกัน
เวสท์ยังคงร้องขอแบกรับความเจ็บปวดเอาไว้เพียงคนเดียวเหมือนครั้งแรก แต่ปรัสเซียเห็นมาพอแล้วกับสิ่งที่น้องชายยอมเจ็บปวดแทน เขาเป็นคนเสนอยินยอมให้ถูกแยกออกจากกัน เขายอมไปกับรัสเซีย ดีกว่าเห็นน้องชายถูกฉีกดินแดนเป็นสองซีก
ชีวิตของเขาที่รัสเซียไม่ได้สุขสบายมาก แต่เขาก็ยังดีใจที่ได้ร่วมแบกรับความเจ็บปวดของน้องชายเอาไว้บนหลัง แต่ปรัสเซียก็รู้ดีรว่าตัวตนของเขากำลังค่อยๆสูญสลาย และเขาต้องบอกให้เวสท์รู้ก่อนที่เขาจะหายไป ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายต้องคิดว่าเป็นความผิดของรัสเซียแล้วก่อสงครามอีกแน่ๆ เขายอมให้เวสท์เจ็บปวดอีกไม่ได้หรอก ต่อให้นั่นนำมาซึ่งความตายของเขา
โชคดีที่เขายังมีกำลังพอเหลืออยู่จนถึงวันทำลายกำแพงเบอร์ลิน น้องชายวิ่งมากอดเขา เขากอดตอบ สองร่างกอดกันแน่นก่อนที่เขาจะผละออก เพื่อรีบบอกเรื่องสำคัญที่สุดให้น้องชายรู้
"เวสท์"
"ครับพี่"
"ฉันมีเรื่องสำคัญต้องบอกนาย และขอร้องนาย"
"อะไรครับ"
"ฉันอยากแต่งงานกับนาย"ปรัสเซียแตะแก้มของน้องชายเอาไว้ขณะพูด "แต่งงานกับฉันนะ เราจะอยู่ด้วยกันไปตลอดกาล"
"ได้ครับ"เวสท์ยิ้มและรับคำขอของปรัส เพราะเขาเองก็รู้แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น
วันแต่งงานของพวกเขา ราบรื่นและมีความสุข จนถึงตอนที่ส่งตัวเข้าหอ ปรัสเซียไม่ลังเลที่จะผลักน้องชายนอนลงไปบนเตียง ก่อนขึ้นไปคร่อมทับ
"รีบจังนะครับพี่"
เวสท์หัวเราะ ในขณะที่ปรัสเซียยิ้ม เขาสบตาเวสท์ ก่อนจะตัดสินใจว่าคงถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงแล้ว
"นี่เวสท์ รู้มั้ย หลังจากคืนนี้ ฉันจะเป็นหนึ่งเดียวกับนาย เป็นส่วนหนึ่งของนาย"ปรัสเซียเอ่ย เวสท์มองเขาอย่างสงบ เขาดีใจที่น้องชายไม่แตกตื่น "จะไม่มีนามของปรัสเซียอีก จะไม่มีปรัสเซียอีกแล้ว เข้าใจหรือเปล่า หลังคืนนี้ จะมีแค่นายนอยู่บนโลก ฉันจะไม่อยู่กับนายอีกแล้ว"
"ผมรู้"เวสท์เอ่ยอย่างสงบ เขาเข้าใจทุกอย่างหลังจบสงคราม เขารู้ว่าปรัสหมายถึงอะไร "ผมเข้าใจแล้ว แต่..ทำไมมันต้องจบแบบนี้ด้วย สุดท้าย..พี่ก็ต้องหายไป"
"นี่เวสท์ กาลเวลามันก็แบบนี้แหละ"ปรัสเซียหัวเราะ "อย่าร้องไห้นะ อย่าร้องไห้ พี่จะอยู่กับนายตลอด พึงระรึกเอาไว้ว่านับจากคืนนี้พี่คือส่วนหนึ่งของนาย และจะเป็นอย่างนั้นตลอดกาล พี่เลือกที่จะหายไป กลายเป็นส่วนหนึ่งของนาย ดีกว่าต้องหายไปเฉยๆ อย่างน้อยตอนที่นายคิดถึงพี่ ลองเดินไปตรงจุดที่เคยเป็นดินแดนของพี่สิ เผื่อจะเห็นพี่อยู่แถวนั้น"
"ฮ่ะๆ"เวสท์พยายามจะยิ้ม "เหรอฮะ"
"ใช่"ปรัสเซียหัวเราะ "รู้มั้ยว่าพี่เลือกแบบนี้เองนะ วันที่พี่เห็นนายครั้งแรก ที่พี่จะฆ่านายทิ้ง เพราะพี่รู้เลยตั้งแต่เห็นนายว่า นายเป็นคนที่นำจุดจบของพี่มา แต่พี่ยินยอมตายในมือนายดีกว่าไปตายในมือใครทั้งสิ้น รู้มั้ยว่านั่นเพราะอะไรเวสท์"
"เพราะอะไรล่ะครับ?"
"เพราะพี่รักนาย"ปรัสเซียตอบ เขาจูบน้องชายที่ริมฝีปาก "รักนายยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด พี่ทรยศฝรั่งเศสที่เคยเป็นเพื่อนร่วมรบเพื่อนาย พี่ทิ้งใครที่เคยเป็นพันธมิตรด้วยอย่างไม่ไยดี เพราะพี่รักนายกว่าพวกเขา นายสำคัญกว่าพวกเขาหลายเท่า พี่อยากให้นายยิ้ม อยากให้นายมีความสุข จำไว้นะเวสท์ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่พี่หายไป สิ่งที่พี่อยากให้นายมีคือรอยยิ้มบนใบหน้า ได้มั้ยเวสท์"
"ได้ครับ"เวสท์ดึงพี่ชายลงมาหา จูบสัญญาที่ริมฝีปาก "ได้ครับ"
พวกเขาร่วมรักกันในคืนนั้น ดื่มดำความหอมหวานของรสรัก ความสุข และเก็บเกี่ยวความทรงจำเอาไว้ จนเมื่อรุ่งเช้ามาเยือน เมื่อเยอรมันตื่นมา ข้างกายของเขาว่างเปล่า ปรัสเซียหายไปแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกว่างหางตาเปียก แต่เขาก็ยังคงยิ้ม ยิ้มทั้งน้ำตา ยิ้มแบบที่พี่ชายอยากเห็น แต่ขณะเดียวกันก็สัยญากับตัวเอง ต่อให้ใครต่อใครลืมปรัสเซียไปจนหมด เขาก็จะยังคงจดจำอีกฝ่ายเอาไว้ จดจำเอาไว้ตลอดกาล
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วยังคงมีดินแดนที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร และลาจากความเป็นดินแดนไปเพื่อให้ประเทศที่เกรียงไกรขึ้นมาแทน นามของดินแดนนั้นคือปรัสเซียที่ตอนนี้เป็นส่วนหนึ่่งของเยอรมัน
แต่เพราะความเป็นหนึ่งเดียวกัน ทำให้ปรัสเซียจึงยังคงอยู่ แม้จะไม่ใช่ในฐานะปรัสเซียอีกแล้ว และเวสท์ได้ค้นพบความจริงนั้นในอีก 2 เดือนถัดมา เมื่อเขาตื่นมาพบกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่บนโต๊ะพร้อมจดหมายจากปรัสเซีย
ตอนแรกเขาคิดว่าอิตาลีหรือใครเล่นตลก แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เขาจึงได้พบว่าเป็นปรัสเซียเองนั่นแหละที่เขียนจดหมายถึงเขา
เพราะความเป็นหนึ่งเดียวกัน ปรัสเซียจึงอยู่ในสภาพเสมือนกึ่งกลางระหว่างความเป็นกับความตาย อีกฝ่ายยังอยู่ แต่เขาไม่อาจมองเห็นหรือสัมผัส ปรัสเซียเป็นส่วนหนึ่งของเขา อีกฝ่ายอยู่ในตัวเขาเสมอ และจะออกมาได้ในยามที่เขาหลับ ยามที่เยอรมันซึ่งเป็นส่วนมากในดินแดนหลับใหล ปรัสเซียที่เป็นส่วนน้อยจะตื่นขึ้นมา และออกมาเดินปร๋อได้สบายๆ แต่จะหายไปในทันทีที่เขาตื่น
แม้จะได้เพียงวเท่านั้นแต่เวสท์ก็สุขใจแล้ว เขาได้คุยกับพี่ชายผ่านทางจดหมายที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ทุกวัน และได้พบว่างานที่เขาทำไม่เสร็จในวันนี้ จะถูกพี่ชายของเขาที่ตื่นมาตอนที่เขาหลับทำจนเสร็จในคืนนั้น ทำให้เหมือนกับว่าเขาตื่นอยู่ตลอดเวลา พวกเขาคือส่วนหนึ่งของกันและกัน ตลอดกาล
Fin
edit @ 12 May 2011 13:15:22 by Kuya